84 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
thiosulphaat bepaald wordt, biet tot dusver aangenomen getal vond volle bevestiging ; 
bij H = 1 is het atoomgewicht van F1 18,94 en bij 0—16 is het 18,99. Naarmate 
het gebruikte fluoorwaterslofzuur verontreinigd was door kiezel fluoride , was het 
gevonden getal hooger dan 19. ( Joiirn . prakt. Chem. Neue Folge 35, 541). 
d. v. c. 
Aldehyd van glycerine. — Naar aanleiding van eene mededeeling van e. fischer 
en J. tafel, die glycerine en erythriet met salpeterzuur oxydeerden en van de 
gevormde stoffen phenylhydrazine-afgeleiden maakten, deelt E. grimaux ( Compt . 
rend. CIV , 1276) mede, dat hij glycerine met platinazwart oxydeerde en eene 
vloeistof afzonderde, die fehlings proefvocht krachtig reduceerde, met eene ammo- 
niakale-zilveroplossing een zilverspiegel gaf, geel gekleurd werd bij koking met 
alkaliën, kalk en baryt, en een gekleurd neerslag gaf met het hydrochloraat van 
phenylhydrazine. De vloeistof verwarmde zich bij vermenging van NaHS0 3 en uit 
het mengsel sloeg alkohol eene gomachtige stof neder. 
Van het aldehyd van glycerine C 3 H 6 0 3 is druivesuiker C 6 H 12 0 6 een polymeer. Met 
gewone gist vermengd geraakte de door grimaux bereide vloeistof in gisting en 
bracht zij alkohol en koolzuur voort. D. v. c. 
PLANTKUNDE. 
Zwavelbacterien. — In stilstaande wateren komen op rottende bladeren en doode 
wieren algemeen de dunne kleurlooze en slechts met sterke vergrooting herkenbare 
draden voor van Beggiatoa alba. Deze draadzwam , die thans algemeen tot de bac- 
teriën gerekend wordt, vormt in zwavelbronnen rijke vegetatiën en leeft bij voorkeur 
daar, waar zwavelzure zouten (b. v. gips) in zwavelwaterstof worden omgezet. Hare 
draden zijn onder deze omstandigheden dicht gevuld met korreltjes van zwavel. Uit 
onderzoekingen van WINOGRADSKY is gebleken, dat deze zwavelbacteriën zelf geen 
gips of andere zwavelzure zouten kunnen ontleden; deze omzetting geschiedt door 
andere bacteriën, die in vorm en grootte met de gewone rottingsbacteriën overeen- 
komen. Uit de zwavelwaterstof echter maken de Beggiatoën de zwavel vrij, door 
oxydatie van haar waterstof lot water. Kweekt men ze in gipsoplossingen , bij af- 
wezigheid van andere soorten van bacteriën, zoo ziet men in 1 a 2 dagen haar 
zwavelkorreltjes verdwijnen; zoodra andere soorten zwavelwaterstof doen ontstaan, 
ziet men in de draden van Beggiatoa de zwavelkorreltjes weer toenemen. Ook in 
proeven met kunstmatigen toevoer van zwavelwaterstof, als gas, kon winogradsky 
dit laatste verschijnsel in het leven roepen. In de levende cellen bevinden zich de 
zwavelkorreltjes in een weeken , halfvloeibaren toestand (Bot. Zeitung 1887 No. 31 
p. 489). D. V. 
Groei der celwanden door appositie. — Om deze, thans algemeen aangenomen 
stelling experimenteel te bewijzen, heeft men getracht de celwanden op een of andere 
