WETENSCHAPPELIJK IHJ BLAD. 
85 
wijze te kleuren, zonder de plant in haren groei te belemmeren. Ontstaan dan later 
nieuwe lagen op de oude, zoo zullen deze zich, daar zij kleurloos zijn, van de ge- 
kleurde scherp onderscheiden. F. noll gebruikt hiertoe het volgende middel. De 
planten, liefst zeewieren (Caulerpa, Bryopsis) worden gedompeld in eene oplossing 
van ferrocyankalium , en na een paar seconden in zeewater afgewasschen en in eene 
oplossing van ijzerchloride gebracht, waar zij eveneens slechts enkele seconden blijven. 
In den celwand ontstaat dan berlijnsch blauw. Is de kleur niet sterk genoeg, zoo kan 
men het proces eenige malen herhalen. In den loop van eenige uren wordt dan het 
berlijnsch blauw in den celwand ontleed , en het ijzeroxyde in dien wand neerge- 
slagen. Nu laat men de plant eenigen tijd groeien, en brengt haar daarna in een 
oplossing van ferrocyankalium met wat zoutzuur. Het ijzeroxyde wordt nu weer 
in berlijnsch blauw veranderd , en de oude wand is weer blauw. De tijdens de proef 
ontstane lagen daarentegen zijn geheel kleurloos. 
De concentratie der beide eerstgenoemde oplossingen kiest men zóó, dat zij on- 
geveer isolonisch zijn met het zeewater, en verdunt ze dan nog met 1 — 2 deelen 
zeewater (Bot. Zeitung 1887 No. 30 p. 473). d. v. 
Salpeter in planten. — Bijna alle kruidachtige planten bevatten in haar celvocht 
kleine of groote hoeveelheden salpeter; die, welke op vruchtbaren bodem plegen te 
groeien, zijn hieraan het rijkst. Daarentegen komen salpeterigzure zouten nooit in 
planten voor, ook niet wanneer zij kunstmatig aan den grond of de oplossing, waarin 
men de plant kweekt, worden toegevoegd. In dit geval worden zij in de planten 
gereduceerd, zoodra zij opgenomen worden. 
De in de planten aanwezige salpeter wordt steeds als zoodanig uit den grond op- 
genomen. Noch salpeterigzure, noch ammoniak-zouten kunnen door haar in salpeterzure 
verbindingen veranderd worden. Daarentegen kunnen zij uit een aan salpeter armen 
bodem langzamerhand dit zout in zich opstapelen, en zoodoende daaraan veel rijker 
worden, dan deze. Maanden lang kunnen zij den zoo verzamelden salpeter in hare 
cellen bewaren, vóór zij hem voor de productie van organische stikstofverbindingen 
verbruiken. 
Het verdient opmerking, dat sommige in den grond algemeen voorkomende soorten 
van bacteriën juist uitmunten door hun vermogen om uit andere stikstofverbindingen 
salpeter te maken (H. molisch, Sitzber. d. K. Akad. v. Wis. Mei 1887, p. 221). 
DIERKUNDE. 
Morphinomane dieren. — De heer l. jammes is in Cochinchina en Cambodia 
meermalen getuige er van geweest, dat katten, honden en apen zich dicht bij hunne 
meesters plaatsten wanneer deze opium rookten. Die dieren , welke die gewoonte 
hebben, zijn doorgaans zwaarmoedig en droevig, en hun voorkomen duidt iels 
abnormaals aan; zij slapen meer dan andere dieren van hunne soort. Zij schijnen 
