86 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
dezelfde gevolgen van het opiumgebruik te ondervinden als de mensch; bij apen is 
dit gemakkelijk te constateeren. De inboorlingen beweren, dat opium een verwonder- 
lijken invloed heeft zelfs op de wildste dieren. Een mandarijn in Cambodia zou een 
jongen panther getemd en zeer zachtmoedig gemaakt hebben door opium. ( Revue 
Scientifique , 7 Mai 1887, pag. 601). d. l. 
Zelfmoord van scorpioenen. — In dit Bijblad is op bladz. 62 melding gemaakt 
van de proeven van den heer bourne, bevestigd door die van den heer c. lloyd 
Morgan. Wij merkten daarbij op, dat met den uitslag dier proeven de meening om- 
trent den zelfmoord van scorpioenen moest vervallen. Thans lezen wij in een later 
nummer van hetzelfde tijdschrift, waaraan wij onze vroegere mededeeling ontleenden, 
dat bourne herhaalde proeven met de aanwending van hitte heeft genomen (onze 
lezers zullen zich den kring van vuur herinneren, door welken de scorpioenen, zeide 
men, gedwongen werden zich te dooden), maar dat hij nooit eigen verwonding 
daarbij waarnam , en dat de dood der scorpioenen aan de hitte te wijten was. Bij 
eene hitte van 50° C. bezwijken de scorpioenen. Hem werd later verzekerd dat 
gevangenschap onder een omgekeerd glas of insluiting binnen een ring van olie 
zelfmoord ten gevolge had. Maar noch de eene noch de andere handelwijze had het 
beweerde gevolg. ( Nature , April 21, 1887, pag 590). — Later voegt bourne hier 
nog bij (May 19, pag. 58) dat bij proeven te Madras op een heeten dag genomen, 
bleek, dat wanneer een scorpioen in een open schotel aan den zonneschijn wordt 
blootgesteld, het dier snel rondloopt, met den staart in het rond slaat, daarna stil 
wordt en eindelijk sterft. Deze gansche proef duurt niet langer dan 7 tot 10 minuten. 
D. L. 
Afkomst van den hond. — Het is bekend, dat door de meeste dierkundigen 
wordt aangenomen of althans vermoed , dat de tamme hond ( Canis familiaris ) 
afstamt van andere, nog wilde, soorten 'van het geslacht Canis, o. a. voor een groot 
deel van den jakhals ( Canis aureus). Om dit laatste uit te maken heeft dr. J. kühn 
den goeden weg ingeslagen door de volgende proeven. Hij liet een mannelijken in- 
dischen jakhals paren met eene teef van een finlandschen vogelhond, en dit had 
driemaal het werpen van 4 jongen ten gevolge. Dit nu is meermalen geschied en 
bewijst op zich zelf nog niets. Nu trachtte hij een dezer mannelijke bastaarden te 
doen paren met eene teef van het Tsjoektschische ras. Ook dit gelukte en de teef 
wierp driemaal jongen. Het is echter bekend dat de paring van een bastaard met 
een individu van zuiver ras niet zelden vruchtbaar is. Meer beteekende de proef 
met twee der verkregen bastaarden , broeder en zuster. Zij werden den 12 dci ' Sep- 
tember 1883 bij elkander gebracht, doch eerst den 14 deu December 1886 werd de 
paring waargenomen en den 12 den Februari van dit jaar wierp het wijfje 3 jongen. 
Er is dus volgens kühn bewezen, dat bastaarden van jakhals en huishond zelfs bij 
de nauwste bloedverwantschap zich onder elkander voortplanten. Doch de afstamming 
van den huishond van den jakhals is daarmede nog niet bewezen. Daartoe is noodig 
