W ETEN SC H APPELIJK BIJBLAD. 
87 
dat bij verdere paring onder elkander van de dus verkregen bastaarden in den tweeden 
graad, en zoo vervolgens, geene verzwakking van het voortplantingsvermogen intreedt. 
Bij die voortgezette proeven moeten die met bloedverwanten streng worden uitgesloten 
{Der Naturforscher , 23 April 1887, S. 16). — Het zeer lange tijdsverloop tusschen 
het bijeenbrengen en paren van de beide bastaarden kan misschien worden toegeschreven 
aan zekeren tegenzin , die ten laatste door de eischen der geslachtsdrift werd over- 
wonnen. Een ervaren en bekend duivenliefhebber heeft mij verzekerd, dat het altijd 
eenige moeite kost een doffer en eene duif uit hetzelfde nest met elkander te doen 
paren, en dat de spruiten van zulk eene paring meestal in een of ander opzicht 
ziekelijk, gebrekkig of op andere wijze abnormaal zijn. d. l. 
Nut der staartklier bij de vogels. — Reeds albertus magnus leerde dat de 
vogels hunne vederen bedeelen met de vette stof, die door de staart- of stuitklier 
afgescheiden wordt, ten einde te beletten dat zich de vederen met water volzuigen. 
Kort geleden nu heeft liebreich aangetoond dat de bekende lanoline geen klier- 
afscheiding is, maar ontstaat door een chemisch proces bij de vorming van de 
hoornstof der haren, — en ook der vederen. Daar nu bovendien eenige vogels (vele 
papegaaien en enkele duivensoorten) geen staartklier bezitten, terwijl de vederen van 
alle vogels lanolinhoudend zijn, besluit liebreich, dat de lanoline voor het beoogde 
doel toereikende is, en de vederen het vet der staartklier daarvoor niet behoeven. 
Thans hebben echter de heeren kossmann te Heidelberg en joseph te Berlin proef- 
ondervindelijk tusschen albertus magnus en liebreich beslist. Een aantal eenden 
werd gedurende narcose van de staartklier beroofd ; de wond genas spoedig en de 
algemeene gezondheidstoestand bleef ongestoord. Deze eenden en een even groot 
aantal niet geopereerden, werden nu vóór en onmiddellijk na gedurende eene minuut 
in water gedompeld en na daarin heen en weer bewogen te zijn, gewogen. De ge- 
middelde wateropneming in de vederen bedroeg bij de normale eenden 465 gr., bij 
de geopereerde 445. Het verschil was dus niet groot. Maar werden de dieren ge- 
wogen na een kwartieruurs te hebben rondgeloopen , waarbij zij zich bij herhaling 
schudden , — dan bedroeg hel nog in de vederen aanwezige water bij de normale 
eenden gemiddeld 56,6 gr., doch bij de geopereerden 137,7. De normale eenden 
hadden slechts een licht schudden noodig om het water kwijt te worden, — de ge- 
opereerden moesten zich sterk schudden en het duurde lang eer hare vederen weer 
droog waren geworden. {Humboldt , Aug. 1887, S. 310) D. l. 
PHYSIOLOGIE. 
Opslorping door het slijmvlies der blaas. — - Niettegenstaande de stellige ver- 
klaringen van goede proefnemers is dat feit steeds weder betwijfeld geworden. 
H. ashdown heeft nu daaromtrent afdoende proeven genomen, onder in achtneming 
van alle noodzakelijke voorzorgen, vooral ten aanzien van het niet verwond zijn van 
het slijmvlies. Hij vond bij konijnen , in wier blaas door middel van een katheter 
eene waterige oplossing van strychnine, eserine, morphine, curare of blauwzuur 
