94 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
zich aantoonen dat scheikundige bestanddeelen , die eene rups in haar voedsel tot 
zich neemt, zij het ook in eene andere verbinding, invloed heeft op de kteuring 
der vlinders?” De toenmalige discussie bewees, dat er tot beantwoording dezer 
viagen nog zeer weinig materiaal voorhanden was. — Eene bijdrage daartoe — wel 
is waar met negatief resultaat , — levert pollack in het 14” Jahresber. d. Westfdl. 
Provinzialvereins (Munster 1886). Pollack voedde rupsen van Arctia caja na 
het uilkomen uit de eieren met walnotenbladeren, in de hoop donkerder gekleurde 
vlinders te verkrijgen. Na de overwintering kreeg eerst de eene helft der rupsen 
eikenbladen, de andere salade, later verscheidene individuen van beide helften 
wederom walnotenbladeren. De proefneming had geen gevolg; juist de donkerst ge- 
kleurde vlinder stamde af van eene met salade gevoerde rups. Zeker is de voortzetting 
van zoodanige proeve te wenschen. {Humboldt , Juli 1887, S. 271). d. l. 
Conus gloria maris. — Van deze conussoort zijn slechts drie exemplaren be- 
kend: een in het Brilsche Museum, een ander in Parijs, en een derde in het bezit 
van den duitschen consul von möllendobf en voor Berlijn bestemd. Het dier leeft 
in de diepte der zee en stijgt slechts bij zeer hevige stormen omhoog. Sedert meer 
dan 30 jaren had men te vergeefs naar een derde exemplaar gezocht. Gelijk bekend 
is stonden vroeger de conussoorten (Tooten) bij de verzamelaars in groot aanzien. 
Conus cedo nulli in Wesl-Indië werd eens met 5000 Mark betaald, en de Admiraal- 
hoorn ( C . ammiralis) kostte in de vorige eeuw al naar zijne schoonheid en grootte 
250 tot 800 Mark. {Humboldt, Sept. 1887 S. 358). Ik vermoed dat in oude ver- 
zamelingen van horens en schelpen , zooals er zoovele in de vorige eeuw werden 
aangelegd, nog wel hier of daar een exemplaar van den Conus gloria maris zou 
worden aangetroffen. D. L. 
De hersenen der fossile gewervelde dieren. — De heer maksh heeft de uit- 
komsten van zijne onderzoekingen daaromtrent medegedeeld. De zoogdieren van de 
lagere tertiaire formatie hadden zeer kleine hersenen, en wanneer men dat orgaan 
bij de miocejie en pliocene zoogdieren met elkander vergelijkt, dan blijkt het, dat 
het bij de laatste grooter was dan bij de miocene. Naarmate men meer nadert lot 
den jongeren tijd, neemt de gemiddelde der hersen-afmetingen toe, en die toename 
betreft voornamelijk de hemisphaeren der groote hersenen; de windingen worden 
meer ingewikkeld , en de kleine hersenen en de lobi optici worden naar evenredig- 
heid kleiner. Bovendien schijnen de soorten met groote hersenen veel langer in stand 
gebleven te zijn dan die met kleine hersenen, en waren de soorten, die langzamer- 
hand verdwenen zijn, ten aanzien van de hersenen minder begunstigd dan de langer 
overblijvenden. {Revue scientifique , 6 Mars 1886). d. l. 
Nog eens de zelfmoord van scorpioenen. — In de Revue scientifique van 
6 Aug. jl. (pag. 188) vindt men een vrij uitvoerig opstel daarover van den heer 
A. G. boukne te Madras. Men mag het er nu voor houden , dat over het sprookje 
van den zelfmoord der scorpioenen definitief de staf is gebroken. ï>. L. 
