JAN RUDOLPH DEIMAN. 
5 
Halle terug, alwaar hij den 13<kn April tot doctor in de geneeskunde 
promoveerde met een proefschrift: » De indicatione vitali generatim ,” eene 
dissertatie door zijnen leermeester böhmer in een bijschrift »als eene 
uitstekende proeve van geleerdheid” geroemd. Kort daarna vestigde 
hij zich als geneesheer te Amsterdam , waar hij in den beroemden 
doctor wolter forsten verschuur , later professor te Groningen , een 
hooggewaardeerden beschermer vond. Met zijn vertrek van de hooge- 
school had hij echter de studie geenszins den rug toegekeerd, getuige 
het groot aantal geschriften en redevoeringen over onderwerpen van 
allerlei aard , die zijn uitgegeven of door hem in verschillende geleerde 
genootschappen uitgesproken. 
Zijne veelomvattende kennis en buitengewone helderheid van geest , 
gepaard aan eene onuitputtelijke werkkracht , stelden hem in staat om , 
buiten zijne drukke praktijk , zich met de meest uiteenloopende vraag- 
stukken te kunnen bezighouden en een werkzaam aandeel in hunne 
oplossing te nemen. 
Na 1780 was hij een der meest geachte geneesheeren in de stad 
zijner inwoning ; over dag zich bezighoudende met zijne praktijk , wijdde 
hij de avonden en vrije oogenblikken aan wetenschappelijke studiën. 
Zijn groot waarnemingsvermogen en snel begrip , zijn doorzicht , zijn 
kennis van het menschelijk gemoed , zijn ernstig maar gemoedelijk 
optreden aan het ziekbed maakten hem den vriend van armen en rijken 
en in de woning der smart eene welkome en gewenschte verschijning. 
Deiman stierf den 14<kn of 15<len Jan. 1808, diep betreurd door zijne 
familie , zijne vele vrienden en door allen die hem als geneesheer 
hadden leeren hoogachten en waardeer en. 
Kort voor zijn dood was hem de eer te beurt gevallen tot lijfarts 
van LODEWIJK napoleon te zijn benoemd, en als bewijs hoezeer hij 
door dezen werd geacht en geëerd, vermeldt men dat deiman’s portret 
in ’s konings slaapkamer naast dat van zijne moeder was opgehangen. 
(ersch und gruber Encyclopaedie) 1 
1 Deiman was lid van verschillende geleerde genootschappen als : De Hollandsche 
Maatsch. van Fraaie Kunsten en Wetensch., Prov. Utr. Gen. van Kunsten en Wetensch. , 
Genees- en natuurkundige correspondentie-societeit te ’s Hage , Hollandsche Maatsch. der 
Wetensch. te Haarlem, Societé royale de médecine a Paris, Zeeuwsche Maatsch. ter 
bevordering van landbouw te Amsterdam, Bat. Gen. der proefonderv. Wijsbegeerte te 
Rotterdam, Societé de médecine, chirurgie et pharmacie, sous la devise : »Aegrotantibus” 
a Bruxelles, Gen. ter bevordering van Genees- en heelkunde, onder de zinspreuk : »Occidit 
qui non Servat” te Antwerpen; ook was hij Correspondeerend lid van het Rotterdamsch 
Gen. ter bevordering der koepokinenting. 
