10 
JAN RUDOLPH DEIMAN. 
bepaald. Iedere verbranding ging gepaard met eene » ontbinding van 
vuurstof,” waardoor de gasvormige toestand der zuurstof werd op- 
geheven , die zich met het brandende lichaam vereenigde en dit zooveel 
in gewicht deed toenemen als het gewicht bedroeg der verbruikte 
zuurstof. Het krachtigste bewijs voor de onhoudbaarheid van het phlo- 
gistische stelsel had lavoisier steeds, en zeer juist, geput uit de 
onmogelijkheid om bij vele scheikundige processen de aanwezigheid 
van het phlogiston aan te toonen , hetzij het lichaam phlogiston op- 
nam of vrijmaakte. Lavoisier daarentegen kon zijne onderstelling proef- 
ondervindelijk bewijzen. 
Alle onderzoekingen der phlogistici van het laatste twintigtal jaren 
der vorige eeuw bepaalden er zich dan ook hoofdzakelijk toe de gewichts- 
vermeerdering en vermindering bij oxydatie en reductie phlogistisch 
te verklaren , vandaar de verschillende gewijzigde theoriën , als : de 
waterstof-phlogiston-theorie , de vuurstof-hypothese en die van de 
negatieve zwaarte van het phlogiston. 
Deiman en troostwijk trachtten langs een anderen weg tot het doel 
te geraken. Zij zochten de tegenpartij in hare eigen verschansingen 
op en beproefden hare eigen wapenen tegen haar te keeren. Indien er 
volgens lavoisier bij de oxydatie vuurstof vrij werd , dan moest immers 
de gewichtsvermeerdering gelijk zijn aan het gewicht der zuurstof 
verminderd met dat der vuurstof, welke laatste evenzeer een denk- 
beeldig lichaam was als het phlogiston. Doch deiman stelde zich met 
dit negatieve bewijs ten voordeele van zijne opvatting niet tevreden; 
naar zijne meening was het verbrandings-proces ook phlogistisch zeer 
goed te verklaren. 
Bij de verbranding ontleedde het phlogiston de gedephlogistiseerde 
lucht tot een gedephlogistiseerd zuur, (alle luchtsoorten hadden een 
zuur tot basis) , dat zich met het brandende lichaam vereenigde ; er 
ging dus niets verloren noch werd er iets afgescheiden, het gewicht 
nam toe met het gewicht der opgenomen zuurstof. Deze verklaring 
was in phlogistischen zin zeer aannemelijk , en in aanmerking genomen 
de onjuiste voorstellingen van het wezen der warmte , moest zij de 
phlogistici alleszins bêvredigen en hunne tegenstanders nieuwe moeie- 
lijkheden in den weg leggen. 
Nahuys , die dit gedeelte van deiman’s verhandeling onderzocht , 
legde zich neer bij de verklaring , » dat er in dit opzicht nog vele 
proeven moesten worden genomen”. 
De phlogistici mochten zich echter niet lang in de uitstekende 
