HENRI MILNE-EDWARDS. 
31 
aard ik niet aangeduid vind , maar die ten gevolge hadden , dat milne- 
edwards door zijn arbeid de middelen moest verwerven om in de 
meer en meer aangroeiende behoeften van zijn huisgezin te voorzien. 
Van dien arbeid waren de vruchten enkele elementaire geschriften 
over geneeskundige onderwerpen , waaronder zijn met vavasseur be- 
werkt Manuel de matiére médicale , ook bij ons te lande vroeger veel- 
vuldig gebruikt. 
Wij, zullen milne-edwards op zijn verderen levensweg en op zijne 
reizen naar Italië , Algerië enz. , waarheen hij zich begaf om vooral 
de lagere zeedieren te bestudeeren, niet op den voet volgen. In 1832 
werd hij aangesteld tot hoogleeraar in de natuurlijke historie aan het 
collége Henri V en aan de École centrale des arts et manuf actures. In 
1838 verving hij frederic cuvier, den broeder van den beroemden 
georges cuvier, in de Académie des Sciences. In 1841 nam hij de plaats 
van vicTOR audouin aan het Museum in, en in 1844 werd hij be- 
noemd tot hoogleeraar bij de Faculté des Sciences , ter vervanging van 
ETIENNE-GEOFFROY SAINT-HILAIRE. 
Toen milne-edwards tot lid der Académie des Sciences werd benoemd , 
had hij reeds meer dan zestig oorspronkelijke opstellen , zijne Éléments 
de Zoologie en een aantal artikels en bijvoegsels in en op andere wer- 
ken uitgegeven. Dat aantal groeide sedert aanmerkelijk aan. Zijne 
voornaamste werken echter zijn zijne in 1828 met den prijs van de 
Académie des Sciences bekroonde Recherches anatomiques et physiologiques 
sur la circulation dans les Crust.cés , — zijne Leqons sur la Physiologie 
et V Anatomie comparées de Vhomme et des animaux , waarvan het eerste 
deel in 1857 en het veertiende in 1881 verscheen, alsmede zijne 
Introduction d la zoologie générale (1851), een beknopt werkje, waarin 
milne-edwards zijne ideeën over algemeene dierkunde kort maar dui- 
delijk uiteenzette, en dat, niettegenstaande de sedert gewijzigde ziens- 
wijzen over een aantal punten , nog met vrucht en genoegen kan 
worden gelezen. 1 
Een der grootste verdiensten van milne-edwards is geweest, dat 
hij zich steeds beijverde om de physiologie aan de anatomie , en om- 
gekeerd, dienstbaar te maken, en dat hij nooit den nauwen, reeds 
door haller aangeduiden band tusschen die beide wetenschappen uit 
1 In een opstel over adierlijke volkomenheid” , door mij indertijd in dit Album (1854) 
geplaatst, en geschreven onder den indruk van de Introduction van milne-edwards, 
vindt men eene beknopte uiteenzetting van zijne voornaamste stellingen. 
