32 
HENRI MILNE-EDWARDS. 
het oog verloor. De zoöloog moest zich , zoo leerde hij , evenzeer met 
de functien der organen als met den bonw van deze bezig houden. 
Daarmede hingen zijne aanhoudende en ijverige onderzoekingen van 
de lagere zeedieren samen , wier eenvoudiger houw hem toeliet den 
eigenlijken aard der funetiën beter te beoordeelen. Wel is waar werden 
nog in 1845 milne-edwards en zij, die hem in deze richting volgden , 
in zeker tijdschrift ironisch met den naam van zoologistes physiologistes 
bestempeld , — doch zij lieten zich dien naam welgevallen en . heden 
ten dage zal wel niemand meer dien spottenderwijze gebruiken. 
Wierden vroeger de zoologie en de physiologie veelal als afzonderlijke 
wetenschappen beschouwd , thans trachten zij elkander wederzijds te 
naderen en de physiologische zoologie , . die de hand tusschen beide 
is, heeft daardoor groote ontwikkeling verkregen. 
Als leeraar blonk milne-edwards niet minder uit dan als onder- 
zoeker. Zijne bovengenoemde Leqons kunnen dienen om het gehalte en 
de strekking van zijne lessen te beoordeelen. 
Te vroeg moest milne-edwards zijne vrouw verliezen, en vijf van 
de negen kinderen , die zij hem geschonken had , stierven op jeugdigen 
leeftijd , — eene dochter kort na haar huwelijk met den zoon van 
dumas. Doch hij mocht daarentegen ook beleven dat zijn zoon a. milne- 
edwards hem opvolgde als hoogleeraar aan het Museum , en later aan 
zijne zijde plaats nam in de Académie des Sciences. 
Aan openlijke onderscheidingen heeft het hem niet ontbroken. Hij 
was grootofficier van het legioen van eer, grootkruis, kommandeur 
of ridder van elf buitenlandsche orden. »Maar” zegt de quatrefages, 
»die onderscheidingen gingen hem minder ter harte dan de getuige- 
nissen van hoogachting , afkomstig van zijne natuurlijke rechters.” En 
ook aan onderscheidingen van zoodanigen aard ontbrak het hem niet. 
Alle groote wetenschappelijke genootschappen der beschaafde wereld 
hebben het zich tot eene eer gerekend hem onder hunne leden te 
tellen. In 1856 kende hem de Royal Society te Londen de Copley- 
medaille toe, en toen in 1880 de Hollandsche Maatschappij der Weten- 
schappen te Haarlem voor de eerste maal de door haar gestichte Boer- 
haave-medaille zou toekennen , was het henri milne-edwards , die 
haar ontving. 
Om deze en andere redenen kwam het mij niet ongepast voor om 
ook in dit tijdschrift milne-edwards te gedenken. Voor velen in ons 
land, ook onder hen die op den naam van zooloog geen aanspraak 
maken, is hij geen onbekende. Hoe velen zijn er, die met vrucht 
