OVER ZOOGENOEMDE VEEREN-BOUQUETTEN , 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
Onder de bouquetten van gedroogde planten nemen in den laatsten 
tijd de gras-bouquetten allengs een grootere plaats in. In deze ziet 
men, naast de pluimen met groote en kleine aartjes, niet zelden zeer 
lange, uiterst sierlijke, vederachtige draden, die tot kleine bundels 
samengebonden zijn. Dit is het vedergras , ook wel vrouwenhaar ge- 
noemd (Stipa pennatd ) , eene plant , die in het zuidelijk deel van Europa 
in het wild groeit. Behalve aan het veerachtig uiterlijk, dat door 
talrijke fijne in alle richtingen uitstaande haartjes veroorzaakt wordt, 
herkent men deze veeren in die bouquetten het gemakkelijkst daaraan , 
dat zij onvertakt zijn. 
Aan het ondereinde van deze veeren vindt men een kleine vrucht, 
zoo deze ten minste niet , bij het maken der bouquetten , is wegge- 
sneden , en tusschen het beveerde gedeelte en deze vrucht ligt nog 
een onbehaard deel, dat gewoonlijk 6 — 8 cm. lang is, en den naam 
van naald draagt. Deze naald is in drogen toestand verscheidene malen 
om haar eigen as gedraaid. Brengt men haar in water, liefst in warm 
water , zoo ontwindt zij zich spoedig , en de schroeflijnen , die men 
op haar zag, worden recht, waarbij de naald zelve zich natuurlijk 
verlengt. Deze verlenging pleegt omstreeks 5°/ 0 te bedragen. Laat 
men de naalden weer drogen, zoo keeren de schroeflijnen terug, en 
tevens bespeurt men , dat de naald zich in haar bovenste gedeelte op 
twee plaatsen knievormig buigt , en wel zóó , dat nu de veer onge- 
veer loodrecht op de naald komt te staan. Bij eene hernieuwde be- 
vochtiging verdwijnen deze buigingen weer. 
Deze verschijnselen zijn uit een tweeledig oogpunt van belang. In 
de eerste plaats, omdat zij in nauw verband staan met het vermogen 
dat deze beveerde vruchten bezitten , om zich, als zij door den wind ergens 
heengevoerd zijn, allengs in den grond in te boren. In de tweede 
plaats , omdat men deze naalden , evenals die van sommige andere droge 
