38 
OVER ZOOGENOEMDE VEEREN-BOUQUETTEN. 
vruchten , b. v. van de reigersbekken ( Erodium ) en van enkele soorten 
van haver (o. a. Avena sterilis ) , als hygrometers kan gebruiken. 
Ten einde een juist begrip van deze beweging te verkrijgen, is 
het noodig, den bouw der naalden eenigszins nauwkeuriger te be- 
schouwen. In vochtigen toestand zijn zij niet rond , maar elliptisch 
van doorsnede , en vertoonen zij twee overlangsche , ondiepe sleuven , 
die juist aan de uiteinden der ellips gelegen zijn. Het zijn de randen 
dezer sleuven , die in den drogen toestand de vooruitspringende schroef- 
lijnen vormen. Onder een microscoop ziet men , dat de buitenste lagen 
der naald uit dikwandige vezels bestaan; daarop volgt een grootcellig 
en dunwandig weefsel en in het midden ligt een fijne vaatbundel. 
Alleen in de eerstgenoemde elementen zetelt het vermogen van draaiing ; 
snijdt men met een scherp mes een laagje van die vezels af, dan 
draait zich dit om zijne as , als men het droogt , en ontwindt zich 
bij bevochtiging weer , evenals de geheele naald zulks doet. Maakt 
men , door scheikundige middelen , de afzonderlijke vezels van elkander 
los, zoo vertoonen deze onder het microscoop dezelfde verschijnselen. 
De beweging der geheele naald wordt dus veroorzaakt door het ver- 
mogen der afzonderlijke vezels om zich bij opneming en verlies van 
water te ontwinden en weer op te winden. 
Om deze naalden als hygrometer te gebruiken , bindt men de veer 
met een draad zóó aan de naald , dat de beide knievormige buigingen 
ook bij bevochtiging moeten blijven bestaan ; de veer dient dan als 
een wijzer , die de fijnste bewegingen der naald aangeeft. Houdt men 
de vrucht vast , zoo is een enkele druppel water op de naald vol- 
doende , om de veer zich snel te doen bewegen. 
Vallen deze vruchten met hare veeren tusschen gras of andere planten , 
zoo is daarbij het zaad, wegens zijn grooter gewicht, naar den grond 
toe gericht. Afwisselende droogte en regenbuien doen nu de naald 
op- en afwinden , de knieën zich buigen en weer strekken. Hierdoor 
valt het zaad allengs lager, tot het den grond bereikt. Is dan de veer 
tusschen de planten beklemd geraakt, dan vormt zij een steunpunt, 
en de draaiingen der naald boren nu de vrucht in den grond, terwijl 
deze door haar fijne punt geschikt is er in te dringen , doch door 
talrijke weerhaakjes belet wordt, door de terugkeerende beweging der 
naald er weer uit te worden getrokken. In den loop van een winter 
kan zulk een zaad daardoor tot één centimeter en meer onder den 
grond geboord worden. 
