DE INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
43 
Oken gaf aan de cephalopoden of koppootige weekdieren 
den naam van » kraken”; zeer goed kan men ze met den algemeenen 
naam inktvisschen aanduiden, omdat werkelijk de meeste soorten 
van deze klasse in ’t bezit zijn van een eigenaardig orgaan — de 
inkt zak — , dat wij later (blz. 53) uitvoeriger zullen bespreken. 
Een curieuse verwarring van denkbeelden is ontstaan , doordat de 
naam Polypus of veelvoet, dien 
aristoteles reeds in de vierde eeuw 
voor Christus aan een dezer dieren gaf 
— en dien men terugvindt in het 
Fransche woord Poulpe , waarmede 
vooral de gewone veelvoet (Octopus 
vulgaris) wordt aangeduid — later ook 
toegepast werd op dieren van een ge- 
heel ander maaksel, n. 1. op de in 
onze poelen en plassen voorkomende 
Hydra s (zoetwaterpolypen, fig. 1) 
en op de Anthozoën of bloemdieren 
(waartoe o. a. de koraaldieren en 
de zee-anemonen behooren). Aller- 
lei eigenschappen van deze zijn , op 
grond van de bedoelde naamsverwar- 
ring , door sommige populaire schrij- 
vers aan gene toegekend , gelijk ons 
na een vluchtige beschrijving van het 
maaksel der inktvisschen zal blijken. 
Stel u voor een bol- , ei- , of spoel- 
vormigen romp (fign. 2 , 5 , 6) , van 
voren eindigend in een betrekkelijk 
grooten kop, die min of meer duidelijk 
door een insnoering begrensd wordt, 
doch steeds de aandacht trekt door 
de aanwezigheid van twee , soms zeer 
groote en altijd zeer ontwikkelde, o ogen. Aan het voorste uiteinde (eigen- 
lijk aan de buikzijde) van den kop bevindt zich de mondopening, 
die omgeven is door 8 of 10 (alleen bij Nautilus 38) meer of minder 
lange, slanke, sterk gespierde armen. Bij sommige koppootigen doen 
de armen van het levende dier door hunne lengte , slankheid en be- 
wegelijkheid aan zich dooreenkronkelende slangen denken. Zij zijn bij 
,ter- 
p o 1 y p^ [Hydra viridis ) . 
