44 
DE INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
nagenoeg alle soorten aan de binnenzijde bezet met 1 , 2 of meer reek- 
sen van zuignappen (soms niet minder dan 120 paar op één arm). 
Deze zijn al of niet gesteelde , holle wratten , waarmede het dier zich 
vastzuigen kan , en waarvan het gebruik maakt tot het grijpen van 
de prooi en bij de voortbeweging. Zij werken op soortgelijke wijze 
als het zuigleertje, waarmede jongens wel eens straatkeien uit het 
plaveisel lichten. Van hun rand gaan straalsgewijs naar ’t middelpunt 
Fig. 2: — a. De Gewone Pijlinktvisch ( Loligo mlgaris Lam.) van de buikzijde 
gezien. — 1. De acht korte armen. — 2. De beide grijparmen. — 3. De trechter. — 
4. De mantel, waaronder de holte, die de kieuwen bevat. — 5. De vinnen. — 6. Oogen. 
b . Rugplaat van den Gewonen Pijlinktvisch. 
vezels, die vooral bij in Spiritus geconserveerde exemplaren duidelijk 
zichtbaar zijn. 
De bodem van den zuignap wordt gevormd door een laag spieren , 
die door hare samentrekking de aanhechting teweegbrengen ; de zijwand 
bevat dikwijls een kraakbeenigen ring , welks rand soms hoornachtige 
tandjes draagt , waarvan één meestal sterk uitgroeit en een haak- 
vormige klauw wordt. 
