50 
DE INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
mingswijze dezer harde deelen komen eenigermate overeen met die van het 
uitwendig skelet der gelede dieren. Dit is echter steeds geleed , d. w. z. in 
stukken verdeeld , die door buigzame vliezen vereenigd zijn en door 
daaraan gehechte spieren ten opzichte van elkander bewogen kunnen 
worden ; terwijl de schelp der weekdieren , op één enkele uitzon- 
dering na , nimmer geleding vertoont. Bovendien is het uitwendig 
skelet der gelede dieren over zijne geheele oppervlakte innig verbonden 
met de levende huid , terwijl de schelp der weekdieren slechts op één 
plaats , of op eenige weinige plaatsen , werkelijk met het dier samenhangt. 
Bij eenige weekdieren vindt men onder de oppervlakte van ’t 
lichaam harde deelen, die gedeeltelijk uit conchyoline, gedeeltelijk uit 
koolzure kalk bestaan. Ofschoon deze door hunne ligging te midden 
Tig. 9: — Schelp van N autilus Pompilius , Fig. 10: — Overlangs doorgezaagJ e 
van de linkerzijde gezien. schelp van Nautilus Pompilius ; linker- 
helft, van binnen gezien. 
van weeke deelen eenigermate den indruk van beenderen maken , en 
daardoor verschillen van de mosselschelpen en slakkenhuizen , verdienen 
zij echter wegens hunne samenstelling en vormingswijze even zoo goed 
als deze den naam van schelpen. Tot de bedoelde categorie van harde 
deelen (tot de inwendige schelpen) behoort de rugplaat van 
de zeekat (fig. 7) en van andere tienarmige cephalopoden (fig. 2 : b). De 
inwendige schelp wordt evenals de uitwendige door afzetting van lagen 
aan zijne oppervlakte steeds dikker ; tevens wordt zij grooter , daar 
elke nieuwe laag zich voorbij de randen van de vorige laag uitbreidt. 
Aan de rugplaat van de zeekat (fig. 7) zijn twee deelen te onder- 
scheiden , die in grootte zeer van elkander verschillen: 1° ? de eigen- 
lijke plaat (het Proostracum , a) ; 2° , de veel hardere snavel of stekel 
( Rostrum , c) } die zeer licht af breekt , en daarom aan vele der op ’t strand 
