54 
DE INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
tentacules dn dedans au dehors comme des doigts de gants.” 
Spieren heeft het dier natuurlijk wel , ofschoon zij niet rood zijn , 
maar de kleur van hard gekookt kippenei wit hebben. Bloed heeft het 
eveneens ; ook dit is echter niet rood , maar kleurloos met een geel- 
achtigen of eenigszins paarsen tint. Van het buitenste binnen keeren 
der armen kan wel bij de Hydra (fig. 1) , doch niet bij de koppootigen 
sprake zijn. Daar de lichaamsbouw dezer dieren bilateraal symme- 
trisch is , verdienen zij niet den naam rayonnés (straaldieren) , dien 
viCTOR hugo hun geeft. 
Ook is het volkomen onjuist, van de cephalopoden te zeggen : »Elle” 
(la Science) »trouve a ces hydres de 1’eau salée un analogue dans 
1’eau douce , 1’argyronecte.” 
Evenals alle spinnen heeft ook de waterspin (»rargyronecte”) vier 
paar pooten. Maar al wie haar op dezen grond met een achtarmigen 
cephalopode vergelijkt , handelt ongeveer als iemand , die analogie meent 
te ontdekken tusschen een paard en een stoel , daar toch beide kunnen 
dienen om er op te zitten en beide door vier pooten ondersteund 
worden. Het is misschien niet eens noodig uitdrukkelijk te verzekeren , 
dat deze en dergelijke opmerkingen niet gemaakt worden met het 
doel om het genot te bederven , dat een keurig letterkundig product 
kan verschaffen. Wie den eisch stelt , dat daarin nimmer uitdrukkingen 
zullen voorkomen, waarin »la forme emporte le fond”, zal menig 
genoegen missen , dat een meer toegeeflijk lezer kan smaken. Zij , die 
den vorm als hoofdzaak beschouwen , zullen dikwijls bij het beoor- 
deelen van »le fond” eenige concessiën moeten doen, en omgekeerd. 
Moeilijk te verdedigen is het echter , dat de bovenstaande vergelijking 
door viCTOR hugo aan »la Science” wordt toegedicht, hoewel deze er 
volkomen onschuldig aan is. 
(Wordt vervolgd .) 
