DE KOLA-NOOT. 
57 
nieuw gebied aan den Congo geopend , en daarmede haar vaderland 
gemakkelijker toegankelijk gemaakt heeft. Bij mijne behandeling wensch 
ik ze eerst uit een botanisch oogpunt te bespreken , om daarna het 
een en ander mede te deelen over den handel in dit product en het 
gebruik , dat daarvan in Afrika gemaakt wordt. 
De kola-noten zijn de zaden van Sterculia acuminata Palis. d. Beauv. 
of Cola acuminata B. Br. Deze fraaie boom wordt omstreeks 10 — 12 
meter hoog en gelijkt veel op een kastanjeboom. Hij heeft smalle, 
elliptische , oningesneden bladeren , die aan vrij lange bladsteelen be- 
vestigd zijn. Zijne bloemen zijn klein en tot trossen of pluimen ver- 
eenigd. Zijne vruchten zijn kastanjebruin en hebben den vorm van 
een ei , doch zijn grooter en van ter zijde een weinig plat gedrukt. 
Snijdt men ze door , zoo blijkt , dat de schil min of meer lederachtig 
is en vijf of zes hokjes omsluit , die rondom de as der vrucht 
naast elkander liggen. Elk hokje kan twee zaden bevatten , doch niet 
zelden zijn enkele zaden onontwikkeld gebleven , zoodat het geheele 
aantal tusschen 5 en 12 pleegt af te wisselen. 
Deze zaden zijn onze kola-noten. Waaraan zij den naam van noten 
te danken hebben , heb ik niet kunnen ontdekken ; zeker is het , dat 
zij in geen enkel opzicht overeenkomen met wat men bij ons , hetzij 
in het dagelijksch leven , hetzij in de wetenschap , noten noemt. Zij 
hebben toch niet een harde , houtige , doch een uiterst dunne , broze schil , 
en zijn , in den toestand , waarin zij in den handel voorkomen , geens- 
zins droog , doch moeten integendeel met veel zorg tegen uitdrogen 
beveiligd worden. Veelmeer zoude men ze boonen kunnen noemen. 
Deze zaden nu zijn uiterst verschillend van vorm , hetgeen zonder 
twijfel samenhangt met het afwisselend aantal , dat daarvan in elke 
vrucht en in elk hokje ontwikkeld wordt. De grootste zijn omstreeks 
6 cM. lang en nagenoeg eivormig ; soms is hunne oppervlakte overal 
gebogen , soms vertoonen zij hier en daar platte vlakken , die waar- 
schijnlijk ontstaan zijn door den druk , dien zij tijdens hunnen groei 
op elkander uitoefenden. Zij zijn vrij donkerrood van kleur en glad , 
en laten twee of drie een weinig verheven lijnen zien , die aan een 
der uiteinden samenkomen. Met deze uitwendige lijnen komen inwen- 
dig de grenzen der zaadlobben overeen. Breekt men nl. een zaad 
door, zoo blijkt het uit twee, enkele malen uit drie, stukken te 
