DE KOLA-NOOT. 
59 
het oogsten in levende bladeren te wikkelen , deze van tijd tot tijd 
door versche te vervangen en de noten maandelijks minstens éénmaal 
met frisch water te wasschen. Zoo behandeld, blijven de zaden gedu- 
rende 8 — 10 maanden versch, en kunnen zij heinde en verre ver- 
voerd worden. 
De vruchtbaarheid der kola-boomen schijnt een zeer aanzienlijke te 
zijn. Eeeds in het tiende jaar geven zij een rijken oogst , nl. van om- 
streeks 120 engelsche ponden. Daarbij komt, dat zij tweemaal in het 
jaar bloeien , en dus tegelijk bloemen en rijpe vruchten dragen kunnen. 
Het eigenlijke vaderland dezer plant is Siërra Leone en Ashanti , 
doch thans komt zij overal langs de westkust van tropisch Afrika 
voor. Zij groeit bij voorkeur in een warm en vochtig kustklimaat, 
en wordt slechts tot 150 — 200 engelsche mijlen landwaarts van de 
kust aangetroffen. Sedert geruimen tijd is zij naar West-Indie over- 
gebracht , waarheen zij de negers gevolgd is , die ook in Amerika het 
gebruik der kola-noten niet gaarne ontberen. Vooral op Jamaica komt 
onze boom veelvuldig voor en levert hij jaarlijks aanzienlijke oogsten. 
Sedert eenige jaren heeft het engelsche gouvernement de verspreiding 
van dezen boom zoowel in de west- als in de oost-indische bezittingen 
zooveel mogelijk bevorderd , ten deele zelfs door het verzenden van 
zaden , stekken en jonge planten uit de botanische tuinen van Kew 
naar de hoofdplaatsen in de verschillende koloniën, van waar uit zij 
dan verder verspreid worden. Van Kew uit werden zij o. a. verzonden 
naar Calcutta, Ceylon , Demerara, Dominica, Mauritius, Sydney en 
Zanzibar. Ook naar Java werden kola-planten verzonden, doch ove- 
rigens schijnt in onze oost-indische bezittingen nog geen werk van 
den aanplant en de verspreiding van dit belangrijke gewas te zijn 
gemaakt. 
In Siërra Leone , Ashanti en de aangrenzende landen onderscheidt 
men verschillende soorten van kola-noten. Ten eerste de roode en de 
witte. De laatste wordt voortgebracht door Sterculia macrocarpa , een 
boom , die in grootte , bladen en bloemen geheel met de Sterculia 
acuminata overeenkomt en daarvan alleen door de kleur der zaden en 
het bezit van iets grootere vruchten schijnt te verschillen. Elk van 
deze beide soorten heeft dan weer hare ondersoorten en verscheiden- 
heden. Zoo onderscheidt men naar de grootte vier soorten , nl. de 
guriye , de grootste, niet zelden omstreeks 6 cm. lange en tevens verre- 
weg de duurste soort, verder de marsakatu, de sara-n-waga, en ten 
laatste de menu. Verder heeft ook het jaargetijde, waarin de noten 
