ARCHIMEDES EN DE KROON VAN HIERO. 
79 
» Nadat hij dit beproefd had, dompelde hij de goudmassa in het- 
zelfde met water gevulde vat en na dezè te hebben weggenomen en 
op dezelfde wijze het ontbrekende water te hebben gemeten , vond hij , 
dat er niet zooveel water als te voren was weggeloopen , maar zooveel 
minder als bij gelijk gewicht een massa goud minder ruimte dan een 
massa zilver beslaat. Toen eindelijk het vat op nieuw gevuld en de 
kroon daarin gedompeld werd , vond hij , dat daar nu meer water 
uitliep dan door de massa goud van gelijk gewicht. Uit die meerdere 
hoeveelheid berekende hij de hoeveelheid zilver , die in de kroon met 
het goud gemengd was en maakte dus den diefstal van den werkman 
bekend.” 
Men ziet het: archimedes behoefde in het bad zeker niet diepzin- 
nig en lang te redeneeren. Een enkel feit, dat hij nauwkeurig en 
goed waarnam , is voor zijn scherpzinnigheid genoeg geweest om met 
een sprong de mogelijkheid der oplossing te zien van de hem zoo 
zeer benauwende kwestie. Zijn wet nu , die heeft hij gewis later , 
naar aanleiding van dit eene feit en zijne gevolgen , door even scherp- 
zinnig , maar nu geduldig en behoedzaam voort te redeneeren gevonden. 
Vermindert deze vereenvoudiging van de zaak onzen eerbied voor 
zijn genie? Ongetwijfeld niet! Want slechts wat de mensch begrijpt 
kan hij in volle mate en naar zijn volle waarde bewonderen. 
Haarlem, Nov. 1885. 
HEILIGE HONDEN. 
In een phoenicisch opschrift , ’t geen uit Citrom afkomstig is en 
rekenschap geeft van de uitgaven van een tempel, is onder het daarin 
opgenoemd tempelpersoneel ook spraak van het onderhoud van honden. 
Langen tijd hebben de oudheidkundigen, en daaronder ook renan, 
zich het hoofd gebroken over het doel, waartoe die honden werden 
gehouden. De meest uiteenloopende meeningen werden daaromtrent 
geuit , tot het eindelijk den heer reinach gelukte om uit oude op- 
schriften, die in de nabijheid van den tempel van aesculapius te 
