84 
DE INKTVISSCHEN EN HEÏ SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
waterspiegel zich verheft , gescheiden van de beide onderling communi- 
ceerende reservoirs, die het tooneel waren van den reeds geschilder- 
den strijd. — De hoop , dat de kreeft nu rust zou hebben , bleek ijdel 
te zijn. Reeds in den loop van den dag der overbrenging klom een 
der veelvoeten over den muur ; hij viel zijn niets kwaads vermoedenden 
tegenstander onverwachts aan en scheurde hem na een kortstondigen 
strijd letterlijk middendoor. Binnen ongeveer 40 seconden was de over- 
rompeling aangevangen , ten einde gebracht , en was de overwinnaar 
begonnen zijn slachtoffer te verslinden. 
Men zal moeten erkennen , dat deze handelwijze van den veelvoet 
van veel overleg getuigt. Langs indirecten weg kwam hij tot het be- 
sluit, dat een voor hem onzichtbare prooi zich aan de andere zijde 
van den scheidingsmuur bevond ; hij aarzelde niet dezen te overschrijden , 
ofschoon hij zich daartoe een oogenblik buiten zijn gewone element 
moest begeven. — Bovendien moet nog opgemerkt worden , dat de hier 
bedoelde veelvoeten reeds sedert geruimen tijd in de beste verstand- 
houding leefden met twee kreeften en eenige visschen , die gelijktijdig 
met hen in het reservoir gebracht waren. Hieruit blijkt , dat het geen 
roofzucht was, die één van hen tot het plegen van den moord op 
een contubernaal vervoerde , maar haat tegen den indringer , die , on- 
genood , een deel kwam nemen van de ruimte en van het voedsel , 
die zij als hun uitsluitend eigendom beschouwden. Voor de juistheid 
van deze meening pleit de ontvangst, welke aan een veelvoet, die 
later in hetzelfde bassin gebracht werd , ten deel viel ; dit dier werd 
evenals de kreeft verslonden. 
Dat blinde haat en moordlust geen kenmerkende eigenschappen van 
den Octopus zijn, wordt bewezen door de aanhankelijkheid, die de 
hierboven bedoelde dieren aan hun oppasser betoonden. Streelend om- 
vatten zij zijne bloote armen , en nemen hem langzaam het eten uit 
de hand. Zonder boosheid te toonen spelen zij met hun verzorger, 
ofschoon hij het voedsel , dat hij hun gegeven heeft , nu en dan plagend 
terugtrekt. 
Volgens het getuigenis van allen, die de levenswijze van den gewonen 
veelvoet hebben nagegaan, is dit dier een veel gevaarlijker tegenpartij , 
dan men op grond van de weekheid van zijn lichaam zou verwachten. 
Toch veroorlooft victor hugo zich een te groote dichterlijke vrijheid , 
wanneer hij in zijne Travailleurs de la Mer den op de Europeesche kust 
levenden Octopus voorstelt als een monster , dat menschen tot zijn prooi 
kiest, bestrijdt, doodt en verslindt. Dat er cephalopoden zpn , die zoo 
