DE INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
85 
iets kunnen doen , blijkt uit de feiten , die in ’t tweede gedeelte van 
dit opstel medegedeeld zullen worden. Wie een levendige voorstelling 
wil verkrijgen van de verschrikkelijkheid eener ontmoeting met een 
dergelijk monster leze den genoemden roman (Tomé II: pp. 90 — 119). 
De tienarmigen gaan bij ’t vermeesteren van hunne prooi onge- 
veer op dezelfde wijze te werk als de achtarmigen ; bij hen dienen echter 
hoofdzakelijk de grijparmen voor dit doel. Deze bestaan uit een zeer 
lang , cilindervormig grondstuk , dat niet met zuignappen bezet is , 
en een veel korter , tongvormig afgeplat eindstuk , waarop vele zuig- 
nappen voorkomen (fig. 6). 
Hoe de grijparmen gebruikt worden , blijkt uit een feit , dat door 
FiscHER in ’t aquarium te Arcachon bij Bordeaux werd waargenomen 1 . 
Daar werd in ’t bassin , dat als woonplaats dient voor een middel- 
matig groote Sepia , die één maand lang niets had willen eten , een 
vrij groote , levende stekelvinnige visch , een marsbanker (Caranx , 
geworpen. Zoodra deze argeloos rondzwemmend , den schuilhoek van 
den Sepia genaderd was , schoot het weekdier met verbazende snel- 
heid en behendigheid zijne grijparmen uit, ving met hun afgeplat eindstuk 
den visch en bracht hem naar den mond. Onmiddellijk daarna keerden 
de grijparmen in hunne scheeden terug en werden de overige armeu 
stevig om den kop en het voorste deel van den romp van het slacht- 
offer gewikkeld. De J>eide bovenste armen bevonden zich boven , de 
beide onderste onder het lichaam van den visch, die door de zuig- 
nappen teruggehouden werd en zich niet verroeren kon. De Sepia 
voerde hare prooi zonder moeite zwemmend met zich mede , waarheen 
zij ook ging. Eerst na verloop van een uur liet zij het doode dier 
los; het bleek, dat de schedel geopend was en dat de hersenen be- 
nevens een deel van de rugspieren verslonden waren. De roover had 
zijn maal gedaan , zonder zich op den bodem of op de rotswanden 
zijner woning neer te zetten. 
Deze met open vizier strijdende roofridder nu — wie zou het ge- 
looven? — wordt door een schrijver uit de vorige eeuw 2 met een 
laaghartigen parasiet vergeleken. Hij verhaalt ons: 
» De inktvisch of sepia hecht zich als een luis aan den wal visch , 
plaagt hem en zuigt zich aan hem vast. De walvisch schuurt zich 
1 Brehm’s Illustrirtes Thierleben, 10 er Band, S. 207. 
2 Erich pontoppidans , D. Bisschofs über das. Stift Bergen in Norwegen etc., Versuch 
einer natürlichen Historie von Norwegen (aus dem Danischen übersetzt von johawn adoi.ph 
scheiber); Kopenhagen, 1753, 
