88 
DE INKTYISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
de mooiste, die er te vinden zijn! Sepias , sepias! Delicieuse sepiolas !” 
roepen onvermoeide stentorstemmen. Reeds heeft een der schreeuwers 
ons in ’t vizier. Hij meent, dat wij inkoopen voor ons middagmaal 
gaan doen. Eenige straatslijpers worden weggezonden , om ons plaats 
te verschaffen. Wij treden naderbij , de visscher licht een 3 dM. langen , 
slanken calmar bij de polypachtige armen omhoog. 
» Volkomen frisch!” zegt hij. En om te bewijzen, dat het dier nog 
versch, en ofschoon niet geheel gaaf, toch nog maar half dood is, 
steekt hij het even met de punt van zijn mes. — Wat is dat? — 
Als een bliksemstraal schiet een gele en violette wolk over de witte , 
fijn gestippelde huid , die een iriseerenden weerschijn vertoont. 
» Omdat wij besluiteloos blijven staan, wordt de calmar weder bij 
zijne lijdensgezellen geworpen , en , terwijl de koopman zijne waar blijft 
aanprijzen , keert hij zich naar een ander artikel , naar de sepias. Uit 
een op den grond staand vat worden zij een voor een opgenomen; 
met één messnede wordt de schitterend witte rugplaat ontbloot en 
verwijderd. Nadat het buidelvormige dier het binnenste buiten is ge- 
keerd , worden de inktzak en een deel van de overige ingewanden er 
uitgelicht. Het dus voor den pot gereed gemaakte dier wordt afge- 
spoeld en op de toonbank neergelegd. Wij zijn reeds herkend als 
vreemde natuuronderzoekers en moeten voor de exemplaren , die wij 
uitzoeken om ze in ons hotel te determineeren , ongeveer den vier- 
voudigen marktprijs betalen.” 
Zoo even werd reeds met een enkel woord de aandacht gevestigd 
op het verwonderlijke kleurenspel, dat aan den levenden inktvisch 
wordt waargenomen . De huid van exemplaren , die in spiritus be- 
waard worden , is slechts met fijne bruine en violette stipjes ge- 
teekend. Het levende dier echter vertoont een voortdurende afwisseling 
van allerlei schitterende kleuren, afhangende van den gemoedstoestand, 
waarin het verkeert , en van de wijze waarop het verlicht wordt. Het 
glinsterende , voor een groot deel nagenoeg witte lichaam , welks 
dunste gedeelten volkomen doorzichtig zijn , is in den rusttoestand en 
ook bij vermoeidheid niet zelden geheel verbleekt; men merkt er dan 
eenvoudig een roodachtigen (geelachtigen of paarsen) weerschijn aan 
op. Zoodra echter het dier geprikkeld wordt, pakken zich op ver- 
schillende plaatsen wolken van kleurstof samen , die in ’t midden 
donkerbruin of paars zijn , doch naar den omtrek uitvloeien , vlok- 
kiger en doorschijnender worden. De gekleurde wolken en streepen 
verplaatsen zich , vereenigen zich of breiden zich uit. Dit kleurenspel 
