92 
DE INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
aaneen , zoodat de snavelvormige kaken tegen elkander stooten. De 
dooreengestrengelde armen zijn in hevige beweging. De strijd eindigt 
na het doordringen van den gehectocolyseerden arm in de mantel- 
holte van ’t wijfje , waarop , zooals reeds gezegd is , hij sommige soorten 
het afbreken van dezen arm volgt. Natuurlijk ontstaat ter plaatse , 
waar de arm aangehecht was, die in den strijd verloren ging, in den 
loop van ’t volgende jaar een nieuw , dergelijk orgaan. 
De cephalopoden leggen eieren. Die van Sepia zijn ovaal en loopen 
aan een der beide dunnere gedeelten in een meer of minder lang, 
afgeplat steeltje uit, dat om een in zee aanwezig voorwerp is heen- 
gebogen. Op deze wijze (of door onderlinge verbinding van de steeljes 
van een aantal sepia-eieren) ontstaan eierenhoopen van bolronde of 
eironde gedaante en van zeer verschillende grootte. Obwoonlijk treft 
men ze in ’t einde • van Juli op onze kusten aan ; op sommige kust- 
plaatsen zijn zij onder den naam van »zeedruiven” bekend. Meestal 
zijn zij zwart van kleur. De schaal ontstaat door verharding van de 
kleverige stof, die het ei bij het verlaten van ’t moederdier omgeeft. 
De eieren van Loligo zijn ten getale van 45 a 100 tot een langwerpige 
streng vereenigd , die in een doorzichtig , hoornachtig hulsel besloten 
is. Daar deze eieren elkander door wederzij dsche drukking afplatten , 
gelijkt de eierenstreng wel eenigszins op een dunne maïskolf met 
slechts drie of vier rijen korrels. Van vijf tot twintig zulke strengen 
zijn door samenvoeging van de dunne uiteinden harer hulsels tot 
een hoop vereenigd, die door ’t wijfje niet aan onderzeesche voor- 
werpen wordt vastgehecht, maar aan ’t spel der golven wordt over- 
gelaten. Volgens deze aan kölliker ontleende mededeeling zou elke 
eierenhoop van Loligo dus 2000 eieren kunnen bevatten. Volgens 
bohadsch treft men echter ook vastgehechte eierenhoopen aan, die uit 
niet minder dan 39 760 eieren bestaan. Deze getallen maken begrijpe- 
lijk , waarom de cephalopoden , in weerwil van de vervolgingen hunner 
talrijke vijanden , in den Oceaan zoo veelvuldig voorkomen. 
De papiernautilus gebruikt haar schelpje als bergplaats voor de 
eieren. Ofschoon reeds in de werken van aristoteles eenige vrij nauw- 
keurige mededeelingen betreffende de ontwikkelingsgeschiedenis der 
koppootigen voorkomen , hebben sommige latere schrijvers daarover zeer 
vreemdsoortige meeningen verkondigd. Zoo zegt pontoppidan in zijne 
» Proeve eener natuurlijke geschiedenis van Noorwegen” (1753): »Een 
geloofwaardig berichtgever meldt mij van de voortplanting en het eerste 
levenstijdperk van dezen wonderbaarlijken visch” (van den sepia) »iets 
