DU INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
93 
zoo verwonderlijks , dat het goed past bij het overige. Hij en vele andere 
ooggetuigen hebben opgemerkt, dat de jongen bij honderden , ja duizen- 
den onder de huid van den buik der moeder zitten , waardoor zij zich 
eindelijk heen vreten , zoodat deze er van sterft ; zij zelf leven zoo lang , 
totdat hun hetzelfde overkomt , wat zij hunne moeder hebben aangedaan.” 
Het zal wel niet gemakkelijk zijn te bepalen , welke onjuiste waar- 
neming aanleiding heeft gegeven tot deze geheel ongegronde bewering. 
Korten tijd nadat de eieren gelegd zijn, begint het embryo zich 
te ontwikkelen uit een deel van den eiinhoud, dat daarom vorming s- 
dooier wordt genoemd. Het overige deel (de voedingsdooier) 
vormt nog in een ver gevorderd ontwikkelingsstadium — waarin men 
den kop , den romp , de oogen , de armen enz. reeds duidelijk onder- 
scheiden kan — een groote , bolvormige blaas (de dooierblaas), 
die onder de mondopening met het lichaam in gemeenschap staat, 
doch welks plaats van aanhechting nog binnen de door de armen be- 
grensde ruimte gelegen is. Schijnbaar hangt het embryo dus met den 
kop aan dezen blaas (die , zooals bekend is , bij de jonge visschen aan 
de buikzijde van ’t lichaam tusschen de aarsvin en den schouder- 
gordel voorkomt). Bij ’t verlaten van ’t ei heeft de jonge inktvisch , 
ofschoon slechts weinige mM. lang, volkomen de gedaante van zijne 
ouders. Yan gedaantewisseling is dus bij hem geen sprake. — 
Hunger und Liebe zijn , naar een bekend dichter beweert , de drjjf- 
veeren van ’t raderwerk der natuur. Ook aan de gedragingen der 
inktvisschen is het dikwijls duidelijk merkbaar , dat andere aandoe- 
ningen dan die , waarvan de maag als hoofdzetel wordt beschouwd , 
de zenuwcellen, zelfs van de kwaadaardigste dieren, geheel in hunne 
macht kunnen hebben. Ook de cephalopoden laten zich soms door 
teedere aandoeningen tot dwaasheden verleiden. 
In ’t voorjaar laten de mannetjes van den gewonen inktvisch zich 
zeer licht door den visscher verschalken , wanneer deze het wijfje als lok- 
dier gebruikt. Het tot den rol van een Dalilah vernederd wezen wordt 
met behulp van een vischhaak, die het achterste gedeelte van haar 
lichaam doorboort , aan een snoer bevestigd en in zee geworpen. 
Men viert de lijn zoover uit, dat het dier zwemmen en zich vrij be- 
wegen kan , maar houdt het intusschen steeds in ’t oog. Naar ’t schijnt , 
doet de haak haar weinig pijn; zij kan er verscheidene weken aan be- 
vestigd blijven, zonder er merkbaar hinder van te hebben. Zoodra nu 
het lokdier gezien wordt door een mannetje , dat vrij rondzwemt , of 
in zijn hol verborgen is , ontbrandt bij dezen het liefdevuur. Als een 
