94 
DE INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
pijl uit den boog ijlt de minzieke koppootige jongeling zijn uitver- 
korene tegemoet, en omklemt haar met de armen. De visscher palmt 
voorzichtig de lijn in. Zoodra het paartje in de nabijheid van zijne 
boot gekomen is , vangt hij het onder water in een schepnet. Het 
mannetje wordt op het droge gebracht, en boet daar weldra zijne 
onbezonnenheid met den dood. Het wijfje gaat opnieuw te water, 
en wordt aan andere liefdes-declaraties blootgesteld. De meeste slacht- 
offers maakt zij in den maneschijn. 
Dat de liefde blind maakt en simili-diamant voor edelgesteente 
doet houden , blijkt ook al weer uit het gedrag der mannetjes-sepias , 
die zich laten vangen door een van hout nagebootste dame van hunne 
soort, waaraan eenige stukjes spiegelglas bevestigd zijn. Deze pop wordt 
aan een touw achter de boot medegesleept. De sepia hecht zich er 
aan en ondervindt weldra tot zijne schade en schande de waarheid 
van het spreekwoord: »’t Is al geen goud, wat er blinkt.” 
(Slot volgt ) 
