NICOLAS LEBLANC. 
107 
hart de taak volbrengen om eene inventaris op te maken van het labo- 
ratorium van LAVOisiER , een der vele burgers , wier moord eene eeuwige 
schande voor het Fransche volk zal zijn. In Juni en Juli 1793 is 
hij lid van niet minder dan zeven commissies. 
Liever willen wij echter vernemen , hoe groote teleurstellingen de 
bereiding van soda hem opleverde. Het gebrek drong langzamerhand 
zijne woning binnen , want op de verschillende vertoogen , door hem 
tot de elkander opvolgende regeeringen gericht , ontvangt hij telkens 
eene erkenning van zijne rechten en betuigingen, dat men op betere 
tijden hoopt om het hem aangedane onrecht te herstellen. Ondertusschen 
worden in verscheidene fransche steden en ook buiten Frankrijk fa- 
brieken opgericht, waar men zijne ontdekking in toepassing brengt. 
De orde komt langzamerhand in het land terug , en bij leblanc 
wordt de hoop levendiger, dat hem eene schadeloosstelling zal worden 
verleend. Eenen aanvang schijnt hiermede te maken de neufchateau, 
die in 1799 minister van binnenlandsche zaken was; als eene beloo- 
ning voor het gebrachte offer staat hij eene som van 3000 francs 
toe. Edoch , van deze luttele som ontvangt leblanc niet meer dan 
600 francs. Het gebrek nijpt en doet hem op de betaling van het 
overige gedeelte aandringen. Aan betuigingen van welwillendheid geen 
gebrek; » burger, ik stel het hoogste belang in uwen toestand” ant- 
woordt de minister quinette, »maar hoe goed mijn wil ook is, de 
toestand der schatkist staat mij niet toe u het andere gedeelte uit te 
betalen. Ik wensch zeer, burger, dat de omstandigheden gunstiger 
worden. Nooit zal ik vergeten , hoeveel aanspraak gij ten gevolge van 
uwen arbeid op de welwillendheid der republiek kunt laten gelden.” 
Uit hetzelfde jaar 1799 wordt ons nog zulk een antwoord van den 
minister medegedeeld, eene bespotting van het opschrift: Vrijheid, 
Gelijkheid, Broederschap, hetwelk dit schrijven draagt. Te vergeefs 
stelt leblanc ook alle mogelijke pogingen in het werk, dat de staat 
hem weder aan zijne fabriek plaatse. 
Zoo gaat het voort; gesteund door zijne vrienden laat leblanc geen 
gelegenheid voorbijgaan om er op aan te dringen , dat hem recht weder- 
vare. De benoeming van den scheikundige chaptal tot minister onder 
het consulaat moge de hoop op eene rechtmatige erkenning van zijne 
verdiensten aanvuren , ook deze hoop was ijdel. De minister vraagt in- 
lichtingen naar de geschiedenis van de 3000 francs , waarvan het land 
nog altijd (het is nu December 1801) viervijfde gedeelte schuldig is. 
Aandoénlijk om te lezen is het antwoord op deze ministeriëele aan- 
