DE INKTVISSCÏÏEN 
EN 
HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
DOOR 
S. P. H UI Z INGA. 
(Vervolg van blz. 94.) 
Wij zullen nu voor eenigen tijd den vasten grond der feiten moe- 
ten verlaten , om een uitstapje te doen op het gebied der fictie en 
der overlevering. Yooral op een barre, door de golven gebeukte kust 
bloeien de sagen welig. Nergens is de menschelijke geest meer ont-^ 
vankelijk voor schrikbeelden dan daar , waar een rustelooze strijd ge- 
voerd moet worden met de elementen. Door ontbering en z waren arbeid 
uitgeput, ziet de met de golven worstelende zeeman tallooze spook- 
gestalten uit de peillooze diepte verrijzen. Hij waant zich reeds in 
den afgrond en ziet : 
Die Stadte, die das Meer in seine Tiefe risz — 
(Als Wachter stehn am Thor und fletschen das Gebisz 
Meermanner xnit blutgier’gen Blieken) — : 
Den Seepolypen, der mit haar’gen Armen zuckt 5 
Den Leviathan , der den Mond dereinst verschluckt , 
Wenn er vom Himmel fallt in Stücken ; 
Die Drachen deren Mund blutrothe Flammen speit , 
Die, Scepter in den Klau’n, im Scharlachschuppenkleid 
Das anvertraute Gut beschützen. 
Geen wonder , dat er niet zelden groote overdrijving heerscht in de 
verhalen , die door den aan wal teruggekeerden zeeman aan zijn licht- 
geloovig auditorium worden medegedeeld. Zelfs , wanneer hij van zijne 
avonturen een nauwkeurig en waarachtig verslag tracht te geven , 
• 10 
