DE INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
129 
om zijn twee eeuwen ouderen voorganger een steek onder water te 
geven, riekt sterk naar jalousie de métier. Dat »de goede olaus” 
melding maakt van een zeeslang , die bij een lengte van 40 ellen 
slechts de dikte van een kinderarm gehad zou hebben , is den criti- 
cus een doorn in ’t oog. Deze grondt zijn twijfel niet op de groote 
lengte , die aan de slang wordt toegeschreven ; want berichtgevers , die 
hare lengte op 300 ellen schatten , vinden bij hem een goed onthaal. 
Zijn afkeurend oordeel wordt alleen gemotiveerd door de » wanver- 
houding” tusschen de dikte en de lengte van het dier. Dat een andere 
der door olaus beschreven zeeslangen » bij Bergen” (in Noorwegen) 
» klippen en holen bewoont; deze ’s nachts bij heldere lucht tijdelijk 
verlaat om kalveren , schapen en zwijnen te verslinden , en dan ook 
aan den zeeoever komt om zeesterren , krabben en dergelijke dieren 
te vangen,” wordt door pontoppidan ten stelligste ontkend. Blijk- 
baar komt het hem minder onwaarschijnlijk voor, dat dit dier 200 voet 
lang en 20 voet dik zou zijn , dat het scherpe schubben , vlammende 
oogen en el-lange manen te aanschouwen geeft , terwijl het , als een 
zuil omhoog gericht, de schepen nadert om het scheepsvolk te ver- 
ontrusten en dit tot bevrediging van zijn eetlust te doen dienen. 
Toch schijnt pontoppidan, in weerwil van de » talrijke, geloofwaar- 
dige ooggetuigen , die hem het bestaan van de groote zeeslang 
waarborgen,” het niet overbodig te achten, een bevestiging van zijn 
geloof in dit zeemonster te zoeken in de profetieën van Amos. (»En 
al verborgen zij zich voor mijne oogen in den grond van de zee , 
zoo zal ik vandaar een slang gebieden, die ze zal bijten.”) Tevens 
tracht hij de identiteit te bewijzen van dit monster met den Leviathan , 
de lang wem.elende slang , waarvan Jesaja spreekt, en waarvan in ’t 
boek Job melding wordt gemaakt. 
Op deze bespiegelingen laat hij volgen : 
»Het allergrootste zeemonster wordt kraken genoemd. Onze visschers 
zeggen, als ’t ware uit één mond en zonder verschil van meening, 
dat , wanneer zij , inzonderheid op warme zomerdagen , eenige mijlen 
naar buiten in de zee roeien , om hun voedsel te zoeken , en wanneer zij op 
plaatsen, waar gewoonlijk 80 a 100 klafter” (1 Hamburger klafter = 
3 el = 6 voet) » water staat, slechts 30 of 20 of nog minder klafter 
water vinden , zij daar ook volkomen zeker den allergrootsten overvloed 
aantreffen van datgene , wat zij zoeken , vooral dorschen , lengen en bra- 
sems. Ternauwernood zijn hunne lijnen uitgeworpen , of zij kunnen ze 
weer geheel vol visschen ophalen. Daardoor weten zij , dal de kraken op 
