130 DE IKKTYTSSCHEK EK HET SPROOKJE VAK DEK KRAKEK. 
den bodem is, en deze ongewone verhooging veroorzaakt 1 . Zij gaan 
intusschen met vreugde voort van deze goede gelegenheid gebruik te 
maken ; soms verzamelen zich op een vischwater van matigen omvang 
wel 20 en meer booten. Het eenige , waarop zij dan met de groot- 
ste zorg acht geven , is , of de diepte onder hen dezelfde blijft. Het 
ondieper worden van het water is voor hen een teeken , dat de kraken 
naar boven komt. Dan is er geen tijd te verliezen. Zij staken de 
vischvangst , grijpen alle roeiriemen , die zij aan boord hebben , en 
roeien , zoo snel zij kunnen , één kant uit om het dreigend gevaar te 
ontvlieden. Wanneer zij een vaarwater van gewone diepte bereikt 
hebben en daar blijven liggen, zien zij na weinige minuten het 
monster, dat zijn gelijke niet heeft, boven den waterspiegel zich ver- 
heffen , en zich daar vertoonen , ofschoon niet in zijne volkomen ge- 
daante en grootte , die , zooals men kan denken , nog nimmer door 
eenig menschelijk oog aanschouwd zijn , behalve wanneer het jong is.” 
Poktoppidan vermoedt , dat de kraken zich ontwikkelt uit een zeester 
of uit een slangster (b. v. uit de Asterophyton- soort , die in zijn werk 
met het bijschrift »zeezon of zeenavel” is afgebeeld). »Men ziet alleen 
het bovenste gedeelte van zijn lichaam , dat volgens schatting een 
vierde van een mijl middellijn schijnt te hebben. Sommigen zeggen , 
dat het dier nog grooter is ; ik zal echter veiligheidshalve de ge- 
ringste afmeting opgeven. Aanvankelijk is het , alsof daar een menigte 
blinde klippen in de zee zijn , alle behangen met hetgeen in ’t 
water drijft ; zoo vertoont zich de rug van het monster , waarop 
uitgroeisels voorkomen , die op wier of zeegras gelijken. Hier en 
daar bemerkt men een grootere verhevenheid gelijk een heuvel , 
waarop verscheidene kleine visschen rondspringen, totdat zij eindelijk 
langs de zijden er afrollen. Eindelijk verheffen zich eenige glanzige 
spitsen en uitwassen , die al dikker worden , hoe verder zij boven het 
water komen ; zij worden soms zoo hoog als matig hooge mast- 
hoornen , zoodat, zelfs wanneer een der grootste oorlogschepen door 
hen getroffen werd , dit met het monster naar den grond zou moeten 
gaan, want na korten tijd begint de kraken weder te zinken en be- 
geeft hij zich weder naar de diepte. Terwijl dit geschiedt , is het gevaar 
even groot als vroeger voor iemand , die zich er dicht bij bevindt , 
omdat het zinken van het dier een zoo grooten afgrond in de zee 
1 Volgens PONTOPPIDAN zeggen de Noorweegsche visschers van iemand, wiens vangst 
bijzonder gelukkig is geweest, en ook van hem, die zonder moeite rijk werd: »Hij heeft 
op den kraken gevischt.” 
