DE IN KTV1SSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
131 
veroorzaakt , die door zuiging alles met zich in de diepte voert , even- 
als de Maelstrom bij Moskoe doet. Daar nu dit verschrikkelijk zee- 
dier het gevoegelijkst tot de polypen of tot de zeesterren gebracht kan 
worden , zijn de aanhangsels , die men aan hem opmerkt , waarschijn- 
lijk armen en voelhorens ; daarmede beweegt hij zich , en verzamelt 
hij zijn voedsel. Yoor de voeding van dit dier heeft de groote Schepper 
ook nog op een andere wijze gezorgd. Door de sterke uitwaseming , 
die het op bepaalde tijden van zich geeft , lokt het de talrijke visschen 
tot zich , waarvan hierboven gesproken werd. Sints lang weten de 
visschers , dat de kraken eenige maanden achtereen vreet , in de daarop 
volgende maanden echter vast en drek uitwerpt. Als nu deze ont- 
lasting plaats heeft , kan de waterspiegel er door gekleurd worden ; zelfs 
wordt de bovenste waterlaag daardoor dik en als ’t ware modderig. 
Men zegt, dat deze modder wegens zijn reuk of smaak of om beide 
redenen voor de visschen zoo aangenaam is , dat zij van alle zijden 
naderen. Als zij zich dan boven den kraken bevinden , opent deze 
zich aan de bovenzijde om de hem aangename gasten te verslinden en ze 
te veranderen in een lokspijs voor andere visschen. Zoo zegt men — 
relata refero — en ik kan daarvan niet zulk een zekere ervaring 
opgeven , als van de hoofdzaak zelve , ofschoon ik overigens daarin 
niets vind , wat met de natuur in strijd is. 
» Vooral, daar men niet verwachten kan, een gelegenheid te zul- 
len vindeti om op een andere wijze dit grimmig zeedier in levenden 
toestand nauwkeuriger te leeren kennen , is het te betreuren , dat 
niemand gebruik gemaakt heeft van de zeldzame gelegenheid , die , 
blijkens het volgende bericht, éénmaal bestaan heeft en die misschien 
niet dikwijls weder voorkomen zal. De heer consistorial-assessor friis , 
predikant op Bodöe in Nordland, Vicarius collegii de cursu evanyelico 
promovendi , heeft mij in ’t vorige jaar, toen hij te Bergen was, ver- 
haald, dat” (men houde wel in ’t oog, dat het verhaal in 1752 ge- 
daan werd , en dat de verhaler , de eenige persoon , die van ’t won- 
derbaarlijke voorval melding, maakt, er dus geen ooggetuige van was) 
»dat in ’t jaar 1680 in de bocht Ulvangen , in ’t kerspel Alsta- 
hung een kraken verongelukte. Daar dieren van deze soort gewoon- 
lijk op eenige mijlen afstand van ’t land blijven , mag men aannemen , 
dat het verongelukte dier jong en onervaren was. Vermoedelijk ge- 
raakten zijne buitengewoon lange armen of voelhorens (welke , naar 
het schijnt , evenals die der slakken , voor het tasten dienen) in eenige 
dicht bij den oever groeiende boomen verward , die zij echter gemak- 
