134 
DE 1NKTVJSSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
wordt met een vat van 15 amphoren (ongeveer 5 hectoliter), werd, 
evenals de armen, aan lucullus gebracht. Hierbij valt op te merken, 
dat de ouden waarschijnlijk het geheele lichaam met uitzondering van 
de armen »kop” noemden.) De armen ,» knoestig als knuppels”, hadden 
een lengte van 30 voet, en waren zoo dik, dat een man ze ter- 
nauwernood omvademen kon. De overblijfselen van het dier wogen 
in het geheel 700 pond. 
Een soortgelijk verhaal komt bij aelianus voor. 
Door een in sommige opzichten verdienstelijken dierkundige uit het 
midden der vorige eeuw , door denis de montfort (schrijver eener 
Histoire naturelle des Mollusques) wordt melding gemaakt van een zee- 
monster , dat op de kust van Angola met zijne armen het tuig van 
een driemaster 1 aangreep , zoodat het schip gevaar liep van om te 
kantelen. De bemanning wijdde , nadat zij gelukkig aan dit gevaar 
ontkomen was , een schilderstuk , waarop het oogenblik van haren 
grootsten nood aanschouwelijk is voorgesteld , aan den schutspatroon 
def zeelieden. Dit stuk moet zich bevinden in de St. Thomas-kapel 
te St. Malo. 
Volgens denzelfden auteur haalde een reusachtige inktvisch bij St. 
Helena een paar matrozen uit het want. De top van een arm van dit 
dier geraakte in ’t tuig verward , werd afgehouwen , en bleek 25 voet 
lang te zijn. Verscheidene reeksen van zuignappen kwamen er op voor. 
De gevolgen van de overdrijving , waaraan de montfort zich klaar- 
blijkelijk heeft schuldig gemaakt , zijn verderfelijk geweest , omdat deze 
schrijver in zijn tijd een groote reputatie als dierkundige bezat, en 
zijne verhalen derhalve vol vertrouwen werden aangenomen. Linnaeus 
werd er door verleid in zijne Fauna van Zweden en in den eersten 
druk van zijn Systema Naturae aan den kraken onder den naam van 
Sepia microcosmos een plaats te geven. 
Keferstein zegt naar aanleiding hiervan in zijn uitstekend werk 
over de weekdieren: » Sedert overouden tijd heeft men geloofd, dat 
de zee cephalopoden van reusachtigen omvang herbergt , die voor 
schepen gevaarlijk kunnen zijn. De noordsche sagen van den kraken 
hebben indertijd algemeen ingang gevonden. Later is het gebleken , 
dat vele van de berichten , die aanleiding gaven tot het geloof aan 
den kraken , als fabelen moeten worden beschouwd , of althans eiken 
weten schappelijk en grondslag missen. Van de lichtgeloovigheid van 
vroegere dagen kwam men terug , om in een ander uiterste te ver- 
vallen. Men beweerde , dat de cephalopoden geen grootere lengte dan 
