136 
DE INKTVlSSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
de phantasie van den mensch zou moeten ondergaan om volkomen 
overeen te stemmen met een der beschrijvingen , die van den zee- 
monnik gegeven zijn (fig. 12). De reusachtige inktvisch, die aanleiding 
heeft gegeven tot dit sprookje, werd in 1546 in de Sond niet ver van 
Malmö gevangen. Zijne lengte van den achterrand des mantels tot 
aan den top der korte armen bedroeg 2 ] / 2 meter. Als men let op 
de verhouding tusschen de lengte der korte armen en die der grijp- 
armen bij de cephalopoden van ’t geslacht Loligo , kan men aannemen , 
dat de totale lengte van het genoemde exemplaar niet minder dan 5 
A. B. 
Fig. 12: — A. F;en groote inktvisch, wiens kop naar beneden gekeerd is, terwijl 
de lange grijparmen gedeeltelijk achterwaarts gericht en achter het lichaam verborgen , 
gedeeltelijk zijwaarts gericht en zichtbaar zijn. Deze afbeelding moet dienen om een 
denkbeeld te geven van de wijze waarop het sprookje van den zeemonnik vermoede- 
lijk ontstaan is. 
B. De zeemonnik, volgens belon. 
meter heeft bedragen. Steenstrup heeft bovendien alle berichten ver- 
zameld , die hij verkrijgen kon van twee dergelijke monsters , beide 
op Ijsland gestrand, het eene in 1639, het andere in 1790. Een 
daarvan kwam in grootte met den zee-monnik overeen ; het andere 
was grooter , daar zijn lichaam 3 l / z vadem lang was , terwijl de grijp- 
