138 DE 1NKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
den Madeira en Teneriffe ontmoet had. Onmiddellijk na de ontmoe- 
ting werd gestopt , en werden maatregelen genomen om het monster 
te vangen. De eerste schoten , die het dier troffen , hadden geen ander 
gevolg, dan dat het zich naar de diepte begaf, onder het schip door 
zwom en weldra aan den anderen kant weer te voorschijn kwam. 
Daar ging men het opnieuw met vuurwapens en harpoenen te lijf. 
Voorzoo ver men kon nagaan, hadden deze aanvalswerktuigen echter 
geen groote uitwerking ; zij gleden af op het zachte , voor den schok 
uitwijkende lichaam. Nadat het dier verscheidene malen ondergedoken 
en weer aan de oppervlakte gekomen was , werd het door een kogel 
gewond. Uit de wonde vloeide een groote hoeveelheid in schuim 
veranderd , geelachtig bloed. Terzelfdertijd namen alle manschappen 
een sterken muskus-reuk waar. De officieren zoowel als de matrozen 
zochten den kommandant te bewegen een sloep in zee te laten om het 
monster van nabij te bevechten. Bouyer durfde echter de verant- 
woordelijkheid voor deze vergunning niet op zich laden. Hij vreesde, 
waarschijnlijk niet zonder reden , dat het dier zijne geweldige armen 
om den rand der sloep zou slaan en deze zou doen kantelen, of dat 
het eenige der daarin aanwezige mannen zou grijpen en dooden. Ter- 
wijl hierover nog gesproken werd, slaagde men er in het dier een 
strik om ’t lijf te werpen. Deze bleef echter wegens de gladheid en 
weekheid van het lichaam niet zitten, voordat het touw tot aan het 
achterste deel van den romp was voortgeschoven en meer bepaalde- 
lijk tot de plaats, waar de breede zijdelings gerichte vinnen een aan- 
vang nemen. Nu werden pogingen in ’t werk gesteld om het dier 
op het dek te hijschen: een groot deel van ’t lichaam was reeds boven 
den waterspiegel , toen het kolossale gewicht het touw deed insnij- 
den, waardoor het dier in twee zeer ongelijke stukken werd verdeeld. 
Alleen het achterste (en verreweg het kleinste) stuk , waaraan de beide 
vinnen voorkomen en dat een gewicht bleek te hebben van 20 kilo- 
gram , werd op het dek gebracht ; het andere stuk , waaraan de kop 
en de armen , verdween onder den waterspiegel en kwam niet weer 
boven. 
In ’t geheel had de jacht meer dan drie uur geduurd. Daardoor 
had een der officieren , de scheepsvaandrig e. rodolphe , den tijd een 
vluchtige schets van het schouwspel te ontwerpen. Een kopie hier- 
van komt voor in V Mustration (jaargang 1862, p. 150). 
Een afbeelding van dezen strijd, die niet met de genoemde teeke- 
ning overeenstemt , en waarin de afmetingen van het dier zeer over- 
