DE INKTVtSSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
139 
dreven zijn voorgesteld , is geplaatst tegenover p. 466 van het op 
p. 103 geciteerde werk van figuier. Daarnaar zijn eenige der gravuren 
van inktvisschen , die de werken van verne o} smukken , geteekend. 
Opmerkelijk is het , dat op de origineele schets het dier voorkomt 
met slechts acht armen, dus zonder de beide lange grijparmen, die 
de tienarmige cephalopöden karakteriseeren. Men vermoedt , dat het 
monster deze organen reeds verloren had in een strijd met een zijner 
vijanden, öf dat zij onder den waterspiegel bleven en daarom niet 
waargenomen zijn. Voor de laatste veronderstelling pleit de opmer- 
king , dat de kleinere , verwante soorten (de calmar b. v.) de vang- 
armen verticaal benedenwaarts gericht houden , wanneer zij uitgeput 
of hun einde nabij zijn. 
De kleur van het langwerpig spoelvormige lichaam , welks middel- 
ste gedeelte den grootsten omvang had , was steenrood ; de zeer groote 
oogen maakten door hun staren een schrikwekkenden indruk. Door 
de talrijke ooggetuigen werd de totale lengte van het dier op onge- 
veer 10 meter geschat, waarvan 6 voor het lichaam alleen. Het totale 
gewicht werd geschat op 2000 kilogram. De heeren crosse en fischer , 
bekend door hunne onderzoekingen op malacozoölogisch gebied , waren 
zoo voldaan over de nauwkeurigheid van het door bouyer geleverde 
verslag en over de daaraan toegevoegde teekening , dat zij voorstel- 
den de daarin beschreven diersoort Loligo Bouyeri te noemen. Onge- 
lukkig is het niet uit te maken , of zij al dan niet identisch is met 
de soorten , die door steenstrup onder de namen Architeuthis dux en 
A. monachus beschreven zijn. 
In 1875 werd bij Baffin-eiland fConnemara) nabij de Iersche kust 
een groot koppootig weekdier drijvend gevonden. De visschers waren, 
toen zij het trachtten te vangen , genoodzaakt de armen een voor een 
af te snijden ; zij konden alleen den kop , gedeelten van de kortere 
armen en het grootste gedeelte van een grijparm machtig worden. 
Eenige van deze deelen worden in het Natuurhistorisch Museum te 
Dublin bewaard, a. g. moore herkende het exemplaar , waarvan zij 
afkomstig zjjn , als een vertegenwoordiger van de soort Architeuthis 
dux. De kleine armen waren , volgens de berichten der visschers , 
10 a 17, de grijparmen 30 Engelsche voeten lang. Een mededeeling 
hierover komt voor in The Academy van 7 Oct. 1876. 
In het laatst verloopen twaalftal jaren zijn vooral op de westkust 
van Noord-Amerika buitengewoon belangrijke ontdekkingen van soort- 
gelijken aard als de reeds genoemde door erkende deskundigen ge- 
