140 DE INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
daan. De eerste van deze ontdekkingen geschiedde onder de volgende 
omstandigheden : 
Den 26sten October 1873, terwijl twee visschers van St. John (New- 
Foundland) op de visch vangst waren voorby het oostelijk gedeelte 
van Great-Belle-Island (Conception-Bay) , bespeurden zij op korten 
afstand een donker gekleurde , vormelooze massa , die in het water dreef. 
Zij meenden een baal met goederen te zullen vinden , misschien een 
deel van de lading van een vaartuig , dat schipbreuk had geleden. 
Een kostbare vondst verwachtend roeiden zij er heen. Toen nu één 
der visschers de donkere massa met den boothaak naar zich toe wilde 
halen , opende zij zich plotseling als een ontzettend gröote parapluie. 
Twee schrikwekkend uitpuilende , groene oogen van zeer grooten om- 
vang, die blijkbaar woedend op de aanranders gericht waren, wer- 
den zichtbaar. Een groote snavel , welke op dien van een papegaai 
geleek, werd woest en dreigend geopend. De visschers waren door 
deze onverwachte ontmoeting zoo ontsteld , dat zij een oogenblik als 
verlamd waren van schrik. Voordat zij hunne tegenwoordigheid van 
geest genoeg herkregen hadden om pogingen tot vluchten te doen , 
schoot het monster verscheidene lijkkleurige, lange armen uit, die de 
boot trachtten te bereiken , blijkbaar om deze in hunne kronkelingen 
te omvatten. Twee der armen troffen het vaartuig; de langste reikte 
er over heen , en stak nog aan den anderen kant uit. Op dat oogen- 
blik bekwam één der mannen , met name theophilus picot , gelukkig 
van zijn schrik , en , een bijl grijpend , die zich toevallig in de boot 
bevond , slaagde hij er in , met wanhopige krachtsinspanning , de beide 
armen af te hakken. Toen het dier op deze wijze verminkt was, gaf 
het den strijd op en zwom achteruit. Weldra verdween het onder 
den waterspiegel, na vooraf het water verduisterd te hebben met 
een inktkleurig uitwerpsel. 
De afgehouwen armen bleven als tropeeën van deze vreeselijke ont- 
moeting in de boot achter en werden naar St. John gebracht. Door 
tusschenkomst van Rev. Mr. harvey bleef de grootste van de beide 
armen voor het museum gespaard; ongelukkig was de kortste reeds 
verloren gegaan , voordat de waarde er van den eigenaar bekend was 
geworden. De genoemde geestelijke heeft het eerst het buit gemaakte 
lichaamsdeel onderzocht en beschreven; het was niet minder dan 19 
voet lang ; een groot stuk , naar schatting ongeveer 6 voet lang , 
was reeds vernietigd , voordat mr. harvey tusschen beide had kunnen 
komen. Bovendien was , volgens het zeggen van de beide visschers , 
