DE 1NKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
141 
een stuk van minstens 10 voet lengte aan het lichaam van het dier 
blijven zitten. De geheele lengte van den grijparm bedroeg dus naar 
alle waarschijnlijkheid weinig minder dan 40 voet. 
Uit de door harvey gegeven beschrijving van dit voorwerp blijkt 
ten duidelijkste de juistheid van zijne meening , dat het een der beide 
grijparmen van een zeer grooten calmar is. Deze beschrijving luidt aldus : 
»De arm is licht vleeschkleurig , geheel kraakbeenig, taai en buig- 
zaam als leder en zeer stevig. Hij heeft een omtrek van slechts 8y 2 
cM. , behalve aan het vrije uiteinde, waar hij zich als een roeiriem 
verbreedt tot 15 cM. , om daarna in een tamelijk fijne spits uit te 
loopen. De binnenste oppervlakte van dit breede uiteinde is tot aan 
den top met zuignappen bedekt. Aan de uiterste punt bevindt zich 
een groep van kleine zuignappen met fijne , scherpe tanden aan den 
rand ; dwars over iedere zuignap strekt zich een vlies uit ; er zijn 
ongeveer, 70 van deze zuignappen. Daarop volgen twee reeksen van 
zeer wijde zuignappen ; de beweegbare schijf van ieder dezer organen 
heeft een middellijn van 32 mM.; de kraakbeenige randring is niet 
getand; hun aantal is 24. Hierop volgt een andere groep van zuig- 
nappen met getande randen , overeenkomende met de eerstgenoemden , 
ten getale van ongeveer 50. Langs de binnenzijde zijn bovendien nog 
40 kleine zuignappen verstrooid; zoodat de arm in ’t geheel 180 
zuignappen draagt.” 
Naar het schijnt , zijn de visschers gedurende den strijd met he.t 
zeemonster te verschrikt geweest om de afmetingen van het lichaam 
van hun vijand met eenige juistheid te kunnen schatten. Zij zeggen , 
dat het niet minder dan 60 voet lang was. Volgens een latere op- 
merking van prof. verrill bedoelen zij hiermede vermoedelijk de totale 
lengte van het dier, de grijparmen medegerekend , zoodat er 20 voet 
voor de lengte van ’t eigenlijke lichaam overblijft. Het deel van den 
korteren arm , dat gedurende den strijd eveneens werd afgehouwen , 
doch later verloren ging , had , volgens het getuigenis der visschers , 
een lengte van 6 voet (1.83 M.) en een middellijn van 10 duim 
(25 cM). 
Een tweede inktvisch van iets geringeren omvang werd kort daarna 
(in Nov. 1873) door drie visschers gevangen in een haringnet; dit 
gebeurde in de Logie-Bay op nagenoeg 3 mijlen afstand van St. John. 
Toen de geweldige armen verward geraakt waren in de plooien van 
het net , was het dier nagenoeg buiten staat om weerstand te bieden. 
Toch werden de vereende krachten van de drie visschers vereischt , 
