144 
DE INKTVISSCHEN EN HET SPROOKJE VAN DEN KRAKEN. 
welks grootste omtrek 9 voet 2 duim bedroeg , was 7 voet 6 duim lang. 
Een tweede inktvisch , eveneens in de Cooks-straat gevonden , miste 
een groot deel der vangvarmen , die blijkbaar afgescheurd waren. Zijn 
lichaam had een lengte van 9 voet 2 duim ; het was nagenoeg rol- 
rond, doch in ’t midden iets dikker. De lengte van den kop bedroeg 
bijna 2 voet, die van de korte armen 4 voet 3 duim. De zuignappen 
waren geplaatst op twee gelijke rijen , en ieder voorzien van een hoorn- 
ring met 40 a 60 gekromde tanden. De vin aan ’t achtereinde van 
’t lichaam was radvormig. De rugplaat had een lengte van 6 voet 
3 duim. Kirk meent , dat dit dier bij geen der thans bekende ge- 
* slachten van cephalopoden ingelijfd kan worden. Hij beschouwt het 
als den vertegenwoordiger van een soort van een nieuw geslacht , waar- 
aan hij den naam van Steenstrupia Stockei heeft gegeven. 
Dat de vrees , die de koraal- en parelvisschers voor de inktvis- 
schen toonen , niet geheel ongegrond is , — dat deze dieren werke- 
lijk menschen kunnen grijpen en omstrengelen met hunne lange, met 
zuignappen en klauwen gewapende armen , — schijnt te blijken uit 
de volgende berichten : 
Een zeer groote cephalopode , die op een Loligo geleek , viel bij 
het dorp Kononoti in Japan een boot aan ( Nature , 5 Juni 1873). 
Na een langdurig gevecht slaagden de bootslieden er in het dier te 
dooden. Het werd ten toon gesteld in een huis bij den tempel te 
Asakan ; het was 16 voet lang; de armen hadden een lengte van 
bijna 5 voet. 
Een tweede bericht van dergelijken aard komt voor in appleton’s 
American Journal of Science and Art (31 Januari 1873): Een Octopus 
viel een duiker aan , terwijl deze werkte in ’t wrak van een stoom- 
boot , die bij de kust van Florida gezonken was. De man , een poo- 
tige Ier , was als ’t ware verlamd door de omstrengeling van den 
achtvoet; het was hem, om zijn eigen woorden te gebruiken, alsof 
zijn duikerspak, zoowel als hij zelf, tot moes werden gedrukt. Naar 
het schijnt , was men er juist aan toe hem weer naar boven te halen ; 
anders zou het monster hem gedood hebben , want hij was zoo om- 
strengeld , dat hij geen enkel deel van zijn lichaam bewegen kon. 
Toen hij in ’t schip getrokken was , waaruit men hem had neerge- 
laten, en eindelijk bevrijd was van zijn vijand , viel hij in zwijm. 
De manschappen grepen het dier bij een der armen en trachtten 
het op deze wijze los te rukken ; zij waren echter niet in staat het 
