L. R. TULASNE. 
147 
op het koorn moeten komen , zullen zij in staat zijn de soort voort 
te planten. Vóór tulasne dacht niemand aan de mogelijkheid van zulk 
eene geslaehtswisseling , thans beheerscht dit feit nagenoeg het geheele 
systeem der zwammen. Deze ontdekking alleen zou voldoende geweest 
zijn, om eene geheele omwenteling in de beschrijvende zwamkunde 
teweeg te brengen en den naam van den ontdekker onsterfelijk te maken. 
Doch in een lange reeks van geschriften onderwierp tulasne de meest 
verschillende afdeelingen van dit uitgebreide gebied aan een nauw- 
keurig onderzoek en baande zoo overal , ook in bijzonderheden , den 
weg tot de tegenwoordige beschouwingen omtrent deze gewassen. Zijne 
verhandeling over de Ustilagineeën (1847 ' , zijne Fungi hypogaei (1851) , 
en eindelijk zijne Selecta fungorum Carpologia (1861 — 1865) zijn de 
meest bekende dezer geschriften. Het laatste, een prachtwerk in drie 
quarto deelen, die achtereenvolgens in de jaren 1861, 1863 en 1865 
het licht zagen , is zoowel wegens de prachtige platen , die door den 
broeder van den overledene , dr. Charles tulasne , geteekend waren , 
als met name door de grondige en geheel nieuwe bewerking van den 
tekst , tot op den huidigen dag de vraagbaak voor allen , die zich 
met de beschrijvende zwamkunde bezighouden. 
Naast deze zijne lievelingsstudiën legde de betrekking van aide- 
naturaliste aan het Muséum d'histoire naturelle te Parijs , die hij van 
1842 — 1865 bekleedde, hem den plicht op voor de rangschikking en 
voorloopige determineering te zorgen van de planten , die telken jare 
in zoo grooten getale aan het beroemde herbarium van deze inrich- 
ting worden toegevoegd. Doch tulasne kon zich niet beperken tot eene 
voorloopige bewerking ; zijne natuur was degelijk , en alles wat hij 
deed grondig. Eene reeks van monographiën over onderscheidene na- 
tuurlijke familien en van flora’s van verschillende , meest tropische 
gewesten, legt hiervan in ruime mate getuigenis af. 
Ook op het gebied der planten-physiologie is zijn naam niet on- 
bekend gebleven. Want toen schleiden algemeen opzien baarde met 
zijne bewering , dat bij de bevruchting der bloemplanten de top van 
de stuifmeelbuis , na in het vruchtbeginsel ingedrongen te zijn , zelf 
zou uitgroeien tot de kiem , en dus de eerste aanleg voor de jonge 
plant zou zijn , waren het voornamelijk de studiën van tulasne , die 
de onhoudbaarheid van deze stelling aantoonden en die aan de door 
schleiden zoo heftig aangevallen leer ten slotte de zegepraal verzekerden. 
Keeren wij nog even tot zijne lievelingsstudie terug. In de periode, 
waarin tulasne’s wetenschappelijke geschriften vallen (1841 — 1865), 
