152 
OESTERCULTUUR ALS VADERLANDSCHE INDUSTRIE. 
bronnen van inkomsten en welvaart komen daarnaast echter al die 
takken van nijverheid in aanmerking, die het verzamelen en veredelen 
van de bewoners van zee- en zoetwater 1 ten doel hebben. Is ons 
vaderland voor deze laatste als geschapen , ook de bevolking bezit eigen- 
aardige gaven , die hier in aanmerking komen. Immers het talent van 
op te merken , van waar te nemen en te onderscheiden 2 , van ge- 
duldig te volharden en zwijgend te dulden is bij onze natie sterk ont- 
wikkeld. Voeg daarbij de aangeboren sympathie voor het varen, voor 
het zeeleven, de koelbloedigheid, die met het grooter worden van 
het gevaar schijnt toe te nemen : het zijn alle karaktertrekken , die de 
groote geschiktheid van ons volk voor het visschersbedrijf in den ruim- 
sten zin van het woord verklaren. 
Men verzuime geen gelegenheid , waar het geldt de belangen van 
dat bedrijf te bevorderen! Laat de bevolking haar werkkracht, de in- 
dustrieelen hun denkkracht en beleid , hun ondernemingsgeest en 
volharding in de eerste plaats voor deze echt nationale takken van 
nijverheid beschikbaar stellen. Waar hun de ter voortzetting en uit- 
breiding hunner ondernemingen noodige middelen ontbreken, moet 
het kapitaal niet schromen hun te hulp te komen. Waarom wil men 
alleen aan die vaderlandsche ondernemingen kapitaal verstrekken , van 
wier rentabiliteit men verzekerd is , terwijl jaarlijks tonnen gouds aan 
amerikaansche of andere buitenlandsche spoorweg- of ontginnings- 
ondernemingen van hoogst bedenkelijk gehalte worden weggeworpen? 
Onder de hier bedoelde takken van nijverheid neemt de oester cultuur 
tegenwoordig een zeer eervolle plaats in. Zij is een der jongste zusters 
in het gezin en wordt misschien alleen door de vischkweekerij in jeugd 
overtroffen. Toch heeft zij zich reeds een plaats veroverd onder de 
takken van nijverheid , die in ons vaderland bloeien ; zij wordt ge- 
1 De Duitschers spreken van 5>Bewirthschaftung des Wassers” en de Franschen van 
een ^industrie des eaux”; een dergelijke uitdrukking in het Hollandsch is mij echter 
niet bekend. 
2 Een staaltje van dit onderscheidingsvermogen is het volgende : Visschers waren altijd 
gewoon van de elft een naverwante soort te onderscheiden , die zij de fint noemden. 
Uitwendig is het zoo moeielijk deze twee van elkander te onderscheiden, dat verschil- 
lende geleerden o. a. Prof. schlegel het bestaan der twee soorten loochenden. Uit een 
onderzoek reeds vroeger door prof. troschel ingesteld en thans door Dr. horst her- 
haald blijkt echter, dat er een standvastig verschil bestaat in het aantal doornen lang9 
de kieuw bogen bij beide visschen en dat dus de meening, dat zij tot twee verschillende 
soorten behooren, volkomen gerechtvaardigd is. 
