OESTERCULTUUR ALS VADERLANDSCHE INDUSTRIE. 
157 
op een voor het dier minder gevaarlijke wijze kunnen openen. Men 
zou kunnen meenen , dat dit door een uitrekking der spier tot stand 
kon gebracht worden ; niet alleen voor die van de oester , voor alle 
spiervezelen geldt echter als regel , dat zij alleen weerstand kunnen over- 
winnen, wanneer zij zich samentrekken. Wanneer wij een vinger buigen , 
geschiedt dit met behulp van aan de binnenzijde van dien vinger ge- 
plaatste spieren (of peezen : de voortzettingen der spieren) ; het strekken 
des vingers wordt evenwel door andere spieren , die aan de rugzijde 
van den vinger liggen en zich op hun beurt samentrekken , tot 
stand gebracht ; de eerste spieren noemen wij buigspieren , de strek- 
spieren zijn van deze de antagonisten. In een oester zoeken wij echter 
te vergeefs naar een spier , die als antagonist van de sluitspier zou 
kunnen optreden ; het openen der oesterschelp is dan ook niet het werk 
van een spier , maar van een elastieken band , die meehelpt het z. g, 
slot van de oester te vormen. Op de plek , waar de twee schelpen samen- 
hangen , zijn zij beide voorzien van een kleine groeve en in deze groeve 
zit de z. g. slotband bevestigd. Men kan zich van de werking van 
dezen slotband het best een voorstelling maken , wanneer men in ge- 
dachte twee dunne plankjes neemt , die aan de eene zijde vrij en 
aan de andere door een scharnier met elkander verbonden zijn. Denkt 
men zich nu aan de binnenzijde nabij het scharnier een veerkrachtig 
kussentje tusschen de twee plankjes geplaatst , dan zal men , als men 
de vrije randen naar elkander toe knijpt, dit kussentje samenpersen. 
Laat men echter de vrije randen los, dan zal de veerkracht van het 
kussentje zich doen gelden en zullen de vrije randen der twee plank- 
jes zich van elkander verwijderen. Geheel op dezelfde wijze bevindt 
zich de slotband van een oester , die zich met behulp van haar sluit- 
spier gesloten houdt, in saamgepersten staat. Ligt een oester op den 
bodem der zee haar bestaan te genieten en waant zij zich, te recht 
of te onrecht , beveiligd tegen gevaren , dan is haar sluitspier niet 
samengetrokken en houdt de veerkrachtige slotband de schelpen eenigs- 
zins geopend. Het steeds in beweging zijnde water omspoelt haar 
kieuwen , de voedseldeeltjes in het water bevat komen binnen het 
gebied der mondlappen en worden door deze naar den mond gevoerd. 
Daar nadert langzaam en onhoorbaar een krab of een zeester — voor- 
zichtig tastende tracht deze tusschen de geopende schelphelften te komen , 
om zich aan het zachte vleesch der oester te goed te doen. Te ver- 
geefs is echter deze aanslag; de oester heeft haar vijand bespeurd, 
de sluitspier gehoorzaamt en de twee schelphelften worden gezwind 
