176 
GESCHIEDENIS VAN DEN THERMOMETER. 
Eene verdere verbetering , die destijds en nog lang daarna door velen 
beproefd werd , was de vervaardiging van eene meer vertrouwbare 
schaal, ’t Vraagstuk, dat men trachtte optelossen, was het vinden 
van twee uiteenliggende temperaturen , die onder alle omstandigheden , 
zoo dikwerf dit verlangd werd, nauwkeurig op nieuw verkrijgbaar 
waren. Werden de standen van het vocht in de buis voor deze tempe- 
raturen op de schaal nauwkeurig aangegeven , dan had men twee vaste 
punten en moest de afstand tusschen beide nog slechts in een bepaald 
aantal gelijke deelen verdeeld worden. 
De leden der academie namen aanvankelijk de vóór hen in Italië 
gebruikelijke vaste punten over , waarvan het laagste de » winterkoude” , 
het hoogste de » zomerwarmte” heette voor te stellen, terwijl zij den 
afstand tusschen beide in 8 X 10, of ook in 4 X 10 deelen afpasten , 
en eene gelijke verdeeling boven en beneden de vaste punten nog een 
eind weegs voortzetten. Gelijk reeds anderen vóór hen , zagen zij spoedig 
in hoe weinig vast de temperaturen waren door de rekbare uitdruk- 
kingen » winterkoude” en » zomerwarmte” aangeduid. Zij zochten dus 
naar eene scherpere omschrijving en bepaalden » winterkoude” als de 
temperatuur , die sneeuw of ijs bij den felsten vorst aanneemt , en stelden 
voor » zomerwarmte” de temperatuur, die zij aan de lichamen van 
zoogdieren (met name runderen en herten) waarnamen. Later bevonden 
zij, dat smeltend ijs steeds dezelfde temperatuur had , en vonden daarvoor 
187,° (volgens de in 4 X 10 graden verdeelde schaal). Het wordt evenwel 
niet duidelijk uitgesproken , of zij van dien constanten warmtegraad 
als vast punt voor de thermometer-verdeeling partij trokken. Eindelijk 
voerden zij nog eene derde schaal in , die hunne zomerwarmte op 
400° en de temperatuur van bevriezend water (zooals bekend is niet 
onveranderlijk, gelijk de temperatuur van smeltend ijs) op 140° stelde. 
Dat het niet aan klachten ontbrak over de ongelijke ^aanwijzingen 
van dergelijke thermometers, laat zich |begrij pen ; bitter klaagt o. a. 
CHRiSTiAAN wolff , hoogleeraar te Halle , over de onvertrouwbaarheid 
van de instrumenten , die hij uit Florence had doen komen. 
In tegenspraak hiermede is evenwel de uitkomst van een onderzoek 
naar de juistheid van een aantal thermometers, die in 1829 bij toeval 
te Florence gevonden zijn en kennelijk van de »Accademia del Cimento” 
sprake is , en dat wel in bewoordingen die aanduiden , dat dit instrument toen nog zeer 
weinig bekend was. »Voor de vervaardiging van thermometers en soortgelijke toestellen — 
zoo heet het — bedient de kunstenaar zich van zijne wangen als een blaasbalg, waar- 
mede hij zijn adem door een werktuig van kristalglas in de vlam drijft.” 
