GESCHIEDENIS VAN DEN THERMOMETER. 
185 
Men heeft vervolgens den kwikthermometer op zijne beurt met den 
luchtthermometer vergeleken en tabellen berekend , waaruit men voor 
alle graden tusschen 0° en 100° de afwijkingen zien kan. 1 Uit zulk 
eene tabel door recknagel berekend blijkt, dat de grootste afwijking 
tusschen 0° en 100° (dus bij 50°) 0,2 van een graad niet overschrijdt. 
Hieruit volgt, dat voor de temperaturen tusschen 0° en 100° de kwik- 
thermometer, die in het gebruik verreweg de gemakkelijkste is, voor 
de meeste toepassingen voldoende met den luchtthermometer overeen- 
stemt, en alleen dan eene kleine correctie behoeft (vooral bij tempe- 
raturen weinig boven of beneden 50° C.) wanneer het op tiende deelen 
van een graad aankomt. 
Wat eindelijk den spiritusthermometer aangaat, deze wordt, wegens 
de grootere afwijking , en omdat men het kookpunt van water als 
vast punt mist, altijd gegradueerd met behulp van een goeden kwik- 
thermometer en staat dan in nauwkeurigheid met dezen gelijk. Uit 
hetgeen boven gezegd is volgt, dat de graadverdeeling van zulk eenen 
spiritusthermometer niet geheel gelykmatig zijn kan , gesteld althans 
dat de glazen buis overal even wijd is. 
Uit het aangevoerde blijkt, dat eahrenheit eene gelukkige keuze 
deed , toen hij kwikzilver voor de vulling van de thermometers nam. 
Gelijk iedereen weet , heeft men de schaal van fahrenheit (uitgezon- 
derd in Engeland, Amerika en in ons land voor zooverre het dage- 
lijksch leven betreft) sedert lang vervangen , hetzij door die van reaumur , 
hetzij door die van celsius. Het verdient evenwel opmerking, dat 
streng genomen deze laatste schalen ten onrechte zoo genoemd worden. 
Reaumur meende wel is waar den afstand tusschen smeltpunt en 
kookpunt in 80 gelijke deelen tc verdeelen, maar deed dit in waar- 
heid niet, omdat beide genoemde punten met zijn alcoholthermo- 
meter slecht en wel beide te laag bepaald waren. Wat wij thans 
gewoon zijn naar reaumur te noemen zijn : hetzij ^^-thermometers 
(die R. juist had afgekeurd) , waarvan de vaste punten bepaald zijn 
volgens de methode van eahrenheit , maar die 80 graden van elkander 
liggen en wat dan het eenige is, dat deluc van reaumur behield, öf 
1 Ook heeft men den kwikthermometer met den waterstofthermometer vergeleken en 
wel niet alleen tusschen 0° en 100° maar tot 306° C. toe. Als nieuwe vaste punten is 
daarbij door crafts o. a. gebruik gemaakt van de kookpunten van naphtaline (218° C. 
bij de gewone luchtdrukking) en van benzophenon (306° C.) , punten die natuurlijk even 
onveranderlijk zijn als het kookpunt van water. 
