192 
PROF. VIRCHOW*S REDE OVER ACCLIMATATÏË. 
of geneeskundigen afkomstig, gelijk dan ook bleek dat zij den aard van 
het vraagstuk geheel hadden miskend. 
Sedert dien tijd is mij over de acclimatatievraag weinig meer onder 
de oogen gekomen , en dat weinige bevatte niets nieuws. Het was 
daarom dat ik de rede van virchow met de meeste belangstelling las. 
Zoo iemand , zou toch een man als virchow , wanneer hij een zoodanig 
onderwerp bespreken wilde , zich vooraf volkomen op de hoogte ge- 
steld hebben van ’t geen in den nieuwsten tijd over dat onderwerp 
in ’t midden was gebracht. In hoever virchow nu werkelijk feiten 
heeft medegedeeld , die ik zeventien jaren geleden niet kon kennen , 
in hoever hij bij de behandeling van het vraagstuk nieuwe gezichts- 
punten heeft geopend , zal later blijken. In elk geval achtte ik het 
raadzaam zijne rede in dit tijdschrift te bespreken. De kwestie raakt 
ook ons , niet alleen de ingezetenen van het Duitsche rijk ; zij raakt 
alle volken van germaanschen stam , — ons nog te meer wegens onze 
uitgestrekte bezittingen in de warme luchtstreken , en wegens de plan- 
nen tot kolonisering van deze, die nog van tijd tot tijd vernomen 
worden. 
Ten einde zooveel mogelijk te verhoeden dat ik verkeerd begrepen 
worde , komt het mij noodig voor , dat ik uit mijn vroeger opstel 
het volgende overneem. 
»Ik neem drie trappen van acclimatatie aan. De eerste is de accom- 
modatie van een individu aan een vreemd klimaat , het eenvoudige gewen- 
nen daaraan , ten gevolge waarvan men , hetzij met of zonder buitenge- 
wone voorzorgen en maatregelen , daarin gezond of tamelijk gezondleven 
en een zekeren ouderdom bereiken kan. De tweede is de eigenlijke 
acclimatatie in meer beperkten zin , daarin bestaande , dat een ras (eene 
kolonie) aan een vreemd klimaat zich gewent en zich daar door huwe- 
lijken onder elkander staande houdt, doch niet dan op voorwaarden, 
die voor de ingeboren , oorspronkelijke rassen van dat klimaat niet 
vereischt worden. De derde is de naturalisatie : een in een vreemd klimaat 
genaturaliseerd ras leeft daarin en houdt zich bij voortduring staande 
onder dezelfde voorwaarden als het ingeboren ras, en heeft dan ook, 
zoodra het maar talrijk genoeg is , de hulp van dat ingeboren ras niet 
noodig om in al zijne behoeften te voorzien. Een voorbeeld , uit de 
dieren genomen , moge dit ophelderen. Papegaaien en andere tropische 
vogels kunnen individueel aan ons klimaat gewennen en worden er 
soms oud. Doch zij planten er zich niet voort. Met de kanarievogel 
is het anders ; hij is geacclimateerd , want hij plant zich bij ons tot in 
