OESTERCULTUUR ALS VADERLANDSCHE INDUSTRIE. 
213 
naar rechts en links bewogen worden. Roode zeesterren liggen met 
hun vijf armen onbewegelijk op het dek en trachten zich te vergeefs 
met hun honderde kleine armpjes te verplaatsen. Zeeëgels zoo groot 
als kleine appels rondom met groenachtige stekels bezet, zitten als 
dood tusschen de andere voorwerpen in. Zwarte mosselen en witte 
kokhanen liggen even vast gesloten als de oester zelve in haar 
onmiddellijke nabijheid. Zelfs de schalen der levende oesters worden be- 
woond : vaak zijn zij geheel bedekt met de tentvormige huisjes der zee- 
pokken of zitten er groote op leêren schermhandschoenen gelijkende 
massa’s van den zoogenaamden Doodemansduim op vast. Dit zijn kolonies 
van uiterst kleine polypjes ; zij moeten evenals de gele sponsklomp , die 
men zoo vaak op de oesters aantreft en wier weeke lichaamsmassa fijne 
kiezelnaalden bevat, niet als een afzonderlijk dier, maar als een vereeniging 
van individuen opgevat worden. En dit zijn nu nog maar alleen de groote 
onmiddellijk in het oog vallende diervormen : een rijke verscheidenheid 
van allerhande kleinere dieren , van- kleine schaaldieren en wormen , van 
naakte slakken en in schelpen huizende weekdieren , treft men geregeld 
in gezelschap van de oesters aan ; bovendien veel grootere dieren , die 
men moeielijk met een dreg of oesterkor kan vangen en uiterst kleine , 
die men slechts met vergrootglazen en mikroskopen ontwaren kan. Op 
de oesterschelpen zelve vindt men vaak talrijke diersoorten naast elkander 
gezeten: möbius telde niet minder dan 221 afzonderlijke dieren van ver- 
schillende soorten , die te zamen op ééne oesterschelp gezeten waren. 
Möbius noemt een oesterbank dan ook een gemeente van levende 
wezens , een vereeniging van soorten en een opeenhooping van indi- 
viduën , die juist op die plaats de omstandigheden gunstig vonden 
voor hun ontstaan en voor hun in ’t leven blijven, die juist daar 
een geschikten bodem , een voldoende hoeveelheid voedsel , een be- 
hoorlijk zoutgehalte en temperaturen aantreffen , niet te laag om in 
het leven te blijven en hoog genoeg om zich voort te planten. Die 
dieren leven echter niet alleen naast en met elkander , zij hebben 
elkander ook noodig : geen diersoort kan in die gemeente eigenlijk gemist 
worden. Het aantal exemplaren van elke diersooit wordt door dat der 
andere bepaald en zoolang een dergelijke oesterbank aan haar lot 
wordt overgelaten kan men veilig aannemen , dat de verhouding der 
aantallen onderling een vrij wel standvastige blijft. Geheel anders 
wordt evenwel de toestand , wanneer zich krachtige invloeden van 
buiten af met die gemeente gaan bezig houden, ’s Menschen industrie 
(de vischvangst) speelt hier de voorname rol. 
