0E3TERCULTUUR ALS VADERLANDSCHE INDUSTRIE. 223 
van de verarming der oesterbanken in de Zuiderzee de wijze , waarop 
de mensch heeft ingegrepen , vóór alles schuld heeft. 
Laat ons dit hoofdstuk hier afsluiten. Het volgende is voor de be- 
spreking der zoogenaamde oestercultuur bestemd. Ontegenzeggelijk heeft 
deze in ons land met goed gevolg den strijd tegen het verder ver- 
armen der oestergronden aanvaard. Wellicht zal het menigen lezer 
verbazen te vernemen , dat de eerste voorstellen , die het invoeren 
van een kunstmatige kweeking beoogden, aanvankelijk op een hevigen 
tegenstand gestuit zijn ; men moet echter niet uit het oog verliezen , 
dat het alleen dan mogelijk was te verkrijgen, dat kapitalen voor de 
oesterindustrie beschikbaar gesteld werden , wanneer de oestergronden 
aan enkele personen of firma’s in pacht gegeven werden en dus aan de 
publieke bevissching een eind gemaakt werd. Dat deze laatste maatregel 
op zich zelf reeds — dus afgezien van alle cultuur — een gunstigen 
invloed moet uitgeoefend hebben , behoeft geen betoog ; dat althans op 
sommige plaatsen ook door de kunstmatige teelt goede diensten zijn 
bewezen , mag evenmin in twijfel getrokken worden. Moeielijk te ver- 
bloemen is echter het tijdelijk nadeel , dat , zij het ook al niet weder- 
rechtelijk, aan vele kustbewoners, die gewoon waren als heeren en 
meesters de opbrengst van den zeebodem onder elkander te verdeelen , 
door den nieuwen maatregel berokkend is. 
(Slot volgt). 
17 
