228 
J. A. B. DUMAS 
Er was geen overlading in de bijzonderheden ; eenige algemeene denk- 
beelden werden vooropgezet , het verband met andere onderwerpen 
weid op eene schrandere wijze opgespoord en het betoog ging ge- 
paard met eene keur van proeven , wier uitvoering niets te wenschen 
overliet. Hij trachtte zijn doel niet te bereiken door veel feiten op 
één te stapelen , maar door van een gering aantal feiten zooveel mogelijk 
voordeel te trekken voor het onderwijs. 
»Zijn eerbied voor het gehoor was zóó groot, dat dumas bijna inde 
war geraakte , wanneer zijn 'preparateur barruel het geringste verzuimd 
had. Even sterk als ieder der hoorders op zich zelf een diep ontzag 
voor zijnen leermeester koesterde , gevoelde hij zich klein tegenover 
het geheel , hetwelk zij vormden. 
»Op een goeden dag vermeldt dumas op den eenigszins plechtigen 
toon , waarop hij gewoon was te spreken wanneer hij eene levendige 
aandacht verlangde te wekken , dat bij de vermenging van twee be- 
paalde vloeistoffen een bepaald verschijnsel plaats hebben zou. Uit het 
glas in de eene hand goot hij een weinig van de vloeistof bij die , welke 
zich in het glas in de andere hand bevond. Doch de vloeistoffen waren 
onzuiver; de uitkomst is anders dan voorspeld werd. Barruel vliegt 
naar het laboratorium en haalt andere vloeistoffen. Eene nieuwe proef , 
eene nieuwe mislukking. Het gehoor kan zijn lachlust niet bedwin- 
gen. Geheel in de war grijpt dumas een doek, die onder zijn be- 
reik ligt , en als om de roode kleur van zijn gelaat te verbergen begint 
hij de tafel werktuigelijk af te vegen , voor zich heen mompelende : 
» Mijnheer barruel, mijnheer barruel, gij maakt mij belachelijk”. Had 
ieder ander bij dit kleine ongeluk zich gemakkelijk goed gehouden , dumas 
kon het niet verdragen dat er aan zijne zoo zorgvuldig voorbereide 
lessen iets ontbrak. 
Eén punt in de redevoering van pasteur , waaromtrent wij van 
eene bevoegde hand gaarne uitvoeriger mededeelingen zouden verlangen , 
had betrekking op de overeenkomst tusschen lavoisier en dumas. 
Wie , met het leven van dumas bekend , de door hem in zijne Leqons 
sur la phüosophie chimique aan lavoisier gewijde bladzijden leest , maakt 
bij zichzelven onwillekeurig de opmerking, dat aan dumas tijdens zijne 
velerlei werkzaamheden steeds het voorbeeld van lavoisier moet 
hebben voor den geest gestaan. Beide scheppers op het gebied der 
scheikunde , die er eene eer in hebben gesteld hun vaderland in open- 
bare betrekkingen te dienen en de vruchten van hunnen wetenschap- 
pelijken arbeid te doen genieten , ondervonden zij het wisselvallige der 
