OESTERCULTUUR ALS VADERLANDSCHE INDUSTRIE. 
245 
dat hij aan den noordelijken oever van de Golf van Napels, niet ver 
van het aan merkwaardige bouwvallen en historische herinneringen 
rijke Bajae , het meer Fusaro bezocht en dat hij daar voor het eerst 
oesters heeft zien kweeken. Dit was ongeveer in hetjaar 1853. Waar- 
schijnlijk bracht men in het meer Fusaro echter reeds in den loop 
der vorige eeuw onder ferdinand van bourbon dezelfde industrie in 
praktijk ; ja , het is niet geheel onmogelijk , dat men zelfs in de oud- 
heid in het nabij gelegen meer Lucrinus een soort van oestercultuur 
toepaste. Ongeveer in den zelfden tijd dat coste dit bezoek aan de Golf 
van Napels bracht en bij hem het denkbeeld van het invoeren eener 
oestercultuur aan Frankrijks kust rijpte , was een zekere de bon aldaar 
reeds begonnen met proefnemingen , die op hetzelfde moesten uit- 
loopen. De bon was marine-commissaris te Saint-Servan en hem was 
opgedragen een poging in het werk te stellen om de oude oesterbanken 
van de Rance en van de Reede van St. Malo op nieuw met oesters 
te bevolken. Hij had daartoe oesters uit de baai van Cancale genomen 
en die op de bovengenoemde punten uitgestrooid ; deze poging gelukte 
uitstekend , en het bleek hem al spoedig , dat de aldus verplaatste 
oesters zich krachtig voortplantten en dat ook diegene dit deden , die 
op gronden gelegd waren , welke met de eb droog vielen. Bij die ge- 
legenheid werd het hem duidelijk , dat men in dit feit een zeer ge- 
makkelijk middel had om de oesters kunstmatig te vermenigvuldigen , 
en zijn proefnemingen voortzettende kon hij reeds in het jaar 1855 
aan den minister mededeelen , dat in zijn oog de kunstmatige teelt 
van oesters geen bezwaren meer opleverde. Om het broed op te vangen 
maakte hij gebruik van een soort van planken vloer , die op palen 
rustte en op ongeveer 20 centimeters boven de oesters was aangebracht. 
In het begin van hetzelfde jaar 1855 brengt coste nu ook verslag uit 
van hetgeen hij in Italië heeft gezien en drukt daarbij den wensch uit , 
dat men ook in Frankrijk pogingen zou gaan aanwenden om een kunst- 
matige oestercultuur in het leven te roepen. Men moest uitgestrekte ge- 
timmerten (charpentes) laten zakken op de terreinen , waar van nature 
oesters voorkwamen en deze met steenen bezwaren , met palen in den 
grond bevestigen enz. Men moest die toestellen in het water laten , totdat 
de voortplantingsperiode voorbij was en de palen en latten met de 
jonge oestertjes bedekt waren. Kabels aan de houten gevaarten beves- 
tigd en aan het oppervlak der zee van een boei voorzien zouden de 
kweekers in staat stellen de toestellen te verwijderen , als hun dat 
geraden scheen te zijn. Eenige jaren later (Februari 1858) doet coste 
