250 
OESTERCULTUUR ALS VADÊRLANDSCHE INDUSTRIE. 
In 1879 neemt de toenmalige minister van finantiën deze aangele- 
genheid in handen; in 1880 stelt een regeeringscommissie (bestaande 
uit de heeren verschoor van nisse , lid van het Collegie voor Zeevis- 
scherijen, door eigen ervaring geheel met de oester visscherij en op de 
Schelde betrouwd, en de heer bottemannë, hoofdopziener der vissche- 
rij en op de Schelde en de Zeeuwsche Stroomen) een persoonlijk onderzoek 
in, »om te kunnen beoordeelen of en in hoeverre in de Zuiderzee 
gelegen oesterbanken met hoop op goed gevolg voor de teelt ’t zij van 
oesters, hetzij van mossels zouden kunnen worden dienstbaar gemaakt.” 
Op de meeste der eens zoo rijke oestergronden vond men geen oesters 
meer; toch aarzelde deze commissie niet op het spoedig nemen van 
krachtige maatregelen aan te dringen. Hier en daar werden wel dege- 
lijk nog enkele levende oesters aangetroffen, wat daarom vooral van 
gioote beteekenis was , omdat hierdoor werd aangetoond , dat de natuur- 
lijke omstandigheden in dit gedeelte van de Zuiderzee niet veranderd 
waren en zij daar nog altijd voor de ontwikkeling van het schelpdier 
gunstig mochten genoemd worden. 
De zienswijze der commissie werd niet alleen door het Collegie voor 
de Zee visscherij en , maar ook door den minister van finantiën gedeeld ; 
uit het verslag van het Collegie voor Zee visscherij en over 1881 blijkt 
dat de minister bereid is aan een deskundige op te dragen 1°. het 
ontwerpen eener verordening tot bescherming der teelt en tot regeling 
van de visscherij van schelp- en schaaldieren en 2°. het uitzoeken 
van een terrein bijzonder geschikt om in perceelen voor de teelt en 
vangst van deze dieren te worden verpacht en tevens het leveren van 
een schets voor de verkaveling van dit terrein. 
In het najaar van 1882 zien wij werkelijk den deskundige (den 
heer bottemanne) met het hier bedoelde onderzoek belasten. Het door 
hem ingediende rapport wijst het Amsteldiep en de omgeving van het 
eiland Wieringen als voor de oestercultuur in ’t bijzonder geschikt 
aan. Het Collegie voor Zeevisscherijen wenschte echter niet over te gaan 
tot een publieke verpachting der perceelen , alvorens de mogelijkheid 
overwogen was voor het overig deel der Zuiderzee meer het in Frank- 
rijk gevolgde systeem toe te passen. In Frankrijk is men er nl. allengs 
toe gekomen in de oestercultuur niet een middel te zien om de schat- 
kist te stijven , maar veel meer een industrie , die aan de kustbevolking 
ten goede moet komen. Hoofdzaak is daar geworden het vestigen van 
een bloeiende , groote nationale industrie , » die welvaart zou brengen 
onder de bevolking en dus wel niet rechtstreeks, maar toch zijdelings 
