254 
OESTERCULTUUR ALS VADERLANDSCHE INDUSTRIE. 
worden. Elke vergelijking met veefokkerij , zelfs met de vischkweekerij 
moet hier geheel worden opgegeven ; we blijven van oestercultuur 
spreken , omdat die naam eenmaal burgerrecht heeft verkregen — 
maar wij gaan kennis maken met een procédé, waaraan de mensch 
eerst dan zijn krachten en zorgen kan wijden, als het jonge dier er 
al lang is en den zonder eenigen twijfel nm eielijkst en en gevaarlijksten 
tijd van zijn bestaan met goed gevolg geheel in vrijheid heeft door- 
leefd. Bij de vischkweekerij daarentegen (met deze wordt de oester- 
cultuur gewoonlijk in één adem genoemd , waarom ik de vergelijking 
nog iets uitvoeriger wil toelichten) tracht men de geslachtelijke voort- 
planting kunstmatig tot stand te brengen , beschermt men de bevruchte 
eieren totdat de jonge vischjes uitkomen; soms gaat men nog voort 
ook aan deze laatste zijn zorgen te wijden om ze tot op hooger leef- 
tijd en daarmede tot in een periode van grooter weêrstandsvermogen 
te blijven beschermen ; in vele gevallen is men echter tevreden als 
men de jonge vischjes heeft verkregen en laat men deze vrij om 
verder voor zich zelve te zorgen. De oestercultuur nu bedoelt juist 
het omgekeerde: op vangen van de jonge dieren, om ze tot eigen 
voordeel te doen opgroeien. 
Keeren wij , om ons hiervan een juiste voorstelling te maken , terug 
tot hetgeen op bladz. 196 van dit opstel over de oesterlarve is mede- 
gedeeld. Na eenigen tijd aan het oppervlak der zee aan duizende ge- 
varen blootgesteld dansende en stoeiende te hebben doorgebracht , 
heeft het soortelijk gewicht zich zoodanig gewijzigd, dat het diertje 
naar den bodem zinkt; zooals wij eveneens reeds vroeger (bladz. 220) 
zagen , heeft dat jonge diertje echter alleen dan kans om tot een 
volwassen oester op te groeien, als het valt op een zoodanig punt 
van den bodem , dat geschikt is om er zich aan vast te hechten. Het 
doel der oestercultuur is nu juist die jonge oestertjes op te vangen , 
door een voorwerp geschikt om er zich aan te hechten daar op den 
bodem te plaatsen, waar het jonge oestertje neervalt. De kunst is 
dus die plaats te kennen ; een inrichting voor oestercultuur , die on- 
afhankelijk van andere zal kunnen bestaan, moet dus onder hare ter- 
reinen (z.g. perceelen ) zulke hebben , waar broed neêrvalt. Zulke per- 
ceelen leert men door ervaring kennen en noemt men naar de voor- 
werpen (dakpannen) , die men tegenwoordig bij voorkeur gebruikt , om 
het broed op te vangen of te verzamelen (in ’t algemeen collecteurs ) 
panperceelen. Goede panperceelen zijn voor de oestercultuur onmisbaar 
en aangezien men ze niet zoo algemeen aantreft, als wel gewenscht 
