ÖËSTERCULTUUR ALS VADËRLANDSCHE INDUSTRIE. 
261 
een grooter procent tot volwassen dieren opgroeide , dan van de ge- 
heel gave maar onmiddellijk in vrijheid nitgezaaide oestertjes. Het 
gebruik , dat men van deze hospitalen maakt , is dientengevolge zeer 
toegenomen ; men plaatst er eenige (twee , drie of meer) boven op 
elkander, men plaatst de onderste niet op den grond maar met de 
vier hoeken op stukken steen , zoodat het water er ook onder langs 
kan stroomen. Op de bovenste legt men een deksel, dat eveneens uit 
een raam met doorboord zink of metaalgaas bestaat en dat men nog 
bovendien met stukken steen bezwaart. Om deze stapels ook tegen 
een krachtigen golfslag bestand te doen zijn , klemt men ze tusschen 
paaltjes , die men in den grond slaat. De ijzeren bakken met een bodem 
van metaalgaas zijn zwaarder en veel duurzamer dan de houten hos- 
pitalen; zij zijn echter veel kostbaarder en kunnen niet zoo goed door 
het eigen werkvolk der oesteronderneming vervaardigd worden. In de 
hospitalen groeien de oesters niet zoo krachtig als diegene , die men 
op de perceelen uitzaait ; dat men ze blijft gebruiken , geschiedt om 
twee redenen: 1°. omdat men, als men de kleine oestertjes geheel 
vrij uitzaait , slechts een gedeelte terug ontvangt , terwijl een ander 
gedeelte onder zand of slib bedolven raakt en dus voor de onderne- 
ming verloren gaat en 2°. omdat men de jeugdige oestertjes alleen 
in de hospitalen tegen de talrijke vijanden (zie bladz. 158) op af- 
doende wijze beschermen kan. De bakken zijn n.L geheel gesloten ; 
zou een of andere oester vijand (krab , zeester enz.) er als klein dier 
binnengedrongen zijn , dan zou hij toch bij het nazien en schoonmaken 
der hospitalen , opgemerkt en verwijderd worden , alvorens groote schade 
te hebben kunnen aanrichten. 
Het vetmesten der oesters is eigenlijk een industrie op zich zelve 
en wordt in vele buitenlandsche oesterondernemingen als hoofdzaak be- 
schouwd , terwijl dan andere zich veel meer op het verzamelen en kweeken 
van broed toeleggen. Op ’t oogenblik zien wij echter op de meeste der 
vaderlandsche oesterondernemingen nog beide takken van het oester- 
bedrijf gelijkelijk beoefenen ; hier en daar beginnen zich echter reeds 
verschijnselen , die op een splitsing der industrie wijzen , te vertoonen. 
Bedenkt men hoe betrekkelijk klein het Oosterschelde-gebied is, dan 
is het zeker opmerkelijk, dat zich daar de oesterindustrie in haar 
vollen omvang heeft kunnen ontwikkelen. Dit is daarom te meer op- 
merkelijk, omdat b. v. de geheele Fransche industrie zich bijna uit- 
sluitend op kweeken , de geheele Engelsche daarentegen op vetmesten 
van oesters toelegt. De groote Engelsche »Whitstable Free Dredgers’ 
