OVER FJORD-VORMINGEN. 
275 
volgens het getuigenis der Noren zelven , de tweede zeevarende mo- 
gendheid.” 1 
De meeste fjorden dringen bijna loodrecht op de algemeene richting 
der kust landwaarts in en vertakken zich min of meer. Een voor- 
beeld hiervan levert het veelarmige Sognefjord , het grootste van 
Noorwegen , welks oostelijk uiteinde bij Nystuen (N) , in eene rechte lijn , 
160 kilometers van de zeekust bij Edvindvik (E) , verwijderd is (zie fig. 1 , 
blz. 274). Zijne diepte is zeer aanzienlijk en bedraagt op sommige 
punten 1245 meters. Het onaanzienlijke Lysefjord bij Stavanger , waar- 
over later, heeft eene grootste diepte van 405 meters (zie fig. 16). 
Op sommige plaatsen vereenigen zich de uiteinden van twee fjorden 
en snijden een meer of min driehoekig stuk van de kust af ; welke 
eilanden soms op hunne beurt door kleinere fjorden diep ingesne- 
den , of door kanalen in verschillende stukken verdeeld zijn. Deze kust- 
vormingen worden voornamelijk in het Noorden des lands aange- 
troffen (zie fig. 2). 
Elders zijn verschillende fjorden, door zijarmen of sonden , aan 
elkander verbonden , waardoor eene menigte van onregelmatige , steil 
uit de zee oprijzende eilanden en scheeren van zeer verschillende 
grootte en gedaante worden gevormd. De Lofoden en Vesteraalen 
(fig. 2) leveren voorbeelden hiervan op. Maar ook hier kan het oog 
des geestes zonder eenige moeite den vroegeren loop der kust aan- 
wijzen, voordat zij verbrokkeld en gescheurd werd. 
Wat natuurschoon betreft, staan de fjorden in het Noorden boven 
die van het Zuiden van Noorwegen ; vooral bezitten die der Lofoden eene 
welverdiende beroemdheid. »Ik geloof niet,” — zegt gerard keller — 
»dat in eenige streek van Europa de natuur zoo grootsch en schoon 
is , als op de fjorden tusschen de Lofoden-eilanden Er is geen 
schouwspel, dat vergeleken kan worden met die drie- en vierduizend 
voet hooge klippen , die hier maanden lang in nacht zijn gehuld , 
maar thans door een onafgebroken daglicht beschenen werden. Tachtig 
of honderd rotsen teekenen zich tegen de heldere lucht , met vormen 
zoo scherp en hoekig , dat men de geijkte vergelijking met de tanden 
eener haai begrijpen kan , ofschoon slechts de uitstekende punten dezer 
eilanden die vergelijking rechtvaardigen , terwijl bovendien niet daarin 
juist hunne indrukwekkende schoonheid is gelegen. Het zijn niet die 
hoeken en spitsen , die loodrecht afgehouwen wanden alleen , maar 
1 Keller, Een zomer in het Noorden , I, blz. 183. 
